Hoşçakalın anılarımı bıraktığım insanlar,
Mutluluğu için dövüştüğüm insanlar,
Yedi bölge, dört deniz,
Yedi iklim, altmış yedi şehir,
Okullar, mahalleler, köprüler, tren yolları...
Deniz kıyıları, balıkçı motorları, takalar,
Asfalt yolu boyu dizilmiş fabrikalar,
Ve işçiler ve köylüler...
Hoşçakal ülkem
Hoşçakal anne, hoşçakal baba, kardeşim,
Hoşçakal sevgilim, hoşçakal dünya,
Hoşçakalın dünyanın bütün halkları,
Sınırlı olmayan mekâna,
Sınırlı olmayan zamana gidiyorum ben;
En sevda halimle, en yaşayan halimle,
Gidiyorum dostlarım,
Hoşçakalın, hoşçakalın...
Bir oda , yerde bir mum , perdeler indirilmiş;
Yerde çıplak bir gömlek , korkusundan dirilmiş.
Süt beyaz duvarlarda , çivilerin gölgesi;
Artık ne bir çıtırtı , ne de bir ayak sesi....
Yatıyor yatağında , dimdik , upuzun , ölü ;
Üstü boynuna kadar bir çarşafla örtülü.
Bezin üstünde ayak parmaklarının izi;
Mum alevinden sarı, baygın ve donuk benzi.
Son nefesle göğsü boş, eli uzanmış yana;
Gözleri renkli bir cam , mıhlı ahşap tavana.
Sarkık dudaklarının ucunda bir iz var;
Küçük bir çizgi , küçük , titreyen bir an kadar.
Sarkık dudaklarında sırlı titrek bir an;
Belli ki birden bire gitmiş çırpınamadan.
Bu benim kendi ölüm , bu benim kendi ölüm..
Bana geldiği zaman , böyle gelecek ölüm...
hiç tanımamama rağmen çok kötü oldum.
rabbim mekanını cennet eylesin.
dualarımdasın...
ölüm her an tetikte işte. rabbim geride kalanlara hayırlı ömürler ve hayırlı ölümler nasip etsin.
allahtan rahmet dilediğimdir.
ölüm o kadar acıdır ki hiç tanımadığımız bir kişinin naaşını gördüğümüzde bile içimizde bambaşka duygular hissetmemize neden olabilir.
o naaşı gördüğümüzde belki kaybettiğimiz bir akrabamız yada bir dostumuzu hatırlatır.
ve haykırırız dünyaya "neden bu kadar kolay oluyor bir varlığın dünyaya veda etmesi" diye.
kim bilir belki cotton candy bundan bir kaç gün önce entrylerini yazıyordu sözlüğe, yazdığı entrylere gülüp geçiyorduk.
bir kaç gün sonra ise ölüm haberini duyuyoruz.
bu kadar çabuk olup bitebiliyormuş demek.
sözlüğe yeni geldim.az önce bi heycanla bilgisayarımı açıp entry girmeye başladım ve uludağ sözlük başlığının altındaki ölüm haberini okudum.kendisini tanımıyorum ama tüylerim diken diken oldu ve nedenini bilmediğim bir şekilde gözlerim doldu.sanırım ölümü hatırlamak istemiyor insan.allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun.
