Evlendiğim kişiyle artık birbirimizi anlayamadığımızı düşündüğümde verebileceğim karardır ve çocuklar olsa bile bence verilecek en doğru karar budur çünkü sevmediğin kişiyle evli kaldığın zaman çocuklar bundan da olumsuz şekilde etkilenir. işte bu yüzden bundan tam emin olamadan çocuk yapmayın.
cinayetle, feci bir ölümle sonuçlanabiliyor....
arada çocuk varsa, o çocuk kız veya erkek hayata 1 sıfır malüp başlıyor!
bilenler iyi bilir.
ayrıca, toplumda otomatikman ''dul kadın, çabuk düşürürüm'' mantığıyla yürüyen bir adilik vücut bulmuştur ve hiç de yeni değildir bu pislik düşünce.
benim butun kız arkadaslarım bosandıktan sonra ferahladılar.
kocalarına duyguları bitmismis.
bosanmıs olmaktan mutlular. geziyorlar cosuyorlar egleniyorlar.
sizi hayal kırıklıgına ugratttıgım icin ozur dilerim ama benim hikayem bu degil.
ben kocamı seviyordum. uzuldum ben.
gecti bitti tabi yıllar icinde acısı.
ama benim hikayem kız arkadaslarımla aynı degil.
karşıdaki insanı hâlâ severken bu kararı almak gerçekten zor oldu. Ama halen saygı ve sevgi varken bunu yapmak en doğrusu gözüktü. Sözüm ona bir parmağını kesip atmak acı verir insana. Ama ya kangren başlamışsa? Bu kararı erteleyip sorunları görmezden gelmek bundan birkaç yıl sonra birbirinden nefret ederek ayrılan iki insana gebeydi. Ve ben böyle bir doğum istemedim. Hayatımın en önemli anlarını paylaştığım insanın yıllar sonra da halini hatrını sorabilmeyi isterim ben zira. Evlenmek kadar medeni olan bu kararı o yüzden böyle verdim.
