insan bazen zincirlerini taşıdığı için değil, zincirlerini özgürlük sandığı için esirdir. kendisine ne düşünmesi gerektiğini söyleyenlere kızar da yıllardır kendi düşüncelerinin başkasından ödünç olduğunu fark etmez. kalabalığın içinde yürür, herkes gibi konuşur, herkes gibi korkar, herkes gibi susar, sonra buna hayat der. oysa insanın ilk isyanı sokağa çıkmak değil, kendi içinde kendisine öğretilmiş olanı sorgulamaktır. çünkü insan, kendisine biçilen hayatı reddetmeye başladığı gün yalnız kalabilir ve ilk kez o gün gerçekten kendisine ait olabilir.
