20.bölümüyle yardırmış dizi.
behzat ç emniyette 3-5-8 oynarlarken hayalet ve akbaba'ya moral vermek için "sırıtın la sırıtın" dedikten sonra hayalet iç ısıtan bir gülüş atarken akbaba cenaze levazımatçısı gibi gülümsemeye çalışıp suratını iyice çirkinleştirince behzat baba ayarı vermiştir:
- yok la sen sırıtma, öyle kal.
şimdi şöyle bir olay var beyler, bu dizinin bir bölümü 110 dakika falan sürüyor. ve daha sezonun yarısında 20 bölümü geride bıraktık. ayıla bayıla izlediğimiz, hadi kendi adıma konuşayım ayıla bayıla izlediğim fringe'in bir bölümü 40 dakika. ve adamlar 2-3 haftada bir hayvan gibi ara veriyorlar diziye. üstelik bir sezonda maksimum 22-23 bölüm çekiyorlar. ki sözlükteki eleştirilere bakacak olursanız her sezon 4-5 tane düdük bölüm oluyor.
bu lost'ta da böyleydi, how i met your mother'da da böyle, dexter'da da böyle. o yüzden hayvanlar gibi çalışıp mükemmel iş çıkaran behzat ç ekibinin kıymetini bilelim bence.
--spoiler--
ç: kapat la gözlerini hayal et.
akbaba: kapattım.
hayalet: hiç mi bir şey yok la.
akbaba: yok oğlum işte böyle siyah ekran.
hayalet: hastasın oğlum sen.
--spoiler--
mezarlıkta ceset gömerken çekilen fotoğraflardan nasıl kurtulacaklarını uzun zamandır merak ederken. Dün akşamki bölümde senaristin yaratıcılığı ile gönlüme taht kurmuş dizidir.
Bu dizinin en güzel tarafı bu replikler ve senaryo büyük bir yaratıcılık ürünü.
hele ki son sahnede Harun'un behsat'ı yerle bir ettiği an dehşet vericiydi.
--spoiler--
biri beni sevsin istedim, biri gerçekten seni seviyorum desin istedim...
--spoiler--
20. bölümüyle bir ankara polisiyesi adını hak ettiğini bir kez daha göstermiş ve biz ankaralıları mutlu etmiştir.
evet biz böyleyiz lan işte. istanbul'a gider gitmez ne varmış la bu istiklalde bi turlayak deriz. ıslak hamburgermiş, tosta basılmış dürümmüş terstir aga bize. ekmek arası tavuk dönerdir bizim için oturup yenilecek yemek. soğanlı olacak ama..
ve evet biz istanbul'un ankara'ya dönüşünü severiz hacım. o gri şehir denilen, soğuk yaee memur kenti işte diye yerilen başkentimize dönmeyi severiz biz.
eline sağlık emrah serbes.. sen kocaman bir çılgınsın..
sözlükteki sürü psikolojisinin en güzel örneğidir. birisi beğenmiş gibi yaptı mı hurrra herkesi peşinden tek sıraya geçiyor. kardeşlerim bu beğeni meselesi görecelidir ve insandan insana değişir .yapmayın etmeyin tek tip tek mahlukat olmayın .kasmayın rahat olun . bırakın artık şu ifratı tefriti . haydi bakalım herkes şimdi kendisi olacak ve şahsiyetine rucu edecek . de hadi korkmayın yavaş yavaş dağılın.
harika bir bölümdü. ankara misketi eşliğindeki istanbul görüntüsü türk dizi tarihinde bir ilkti galiba.bu bölüm favorim şevket abiydi. kendisini yalnız hissetmesin diye yer tespitine gelmesi arkandayım oğlum diye bağırması. insanın en az "seni seviyorum" diyen birine olduğu kadar arkandayız diyen birisine ihtiyacı olduğunu hatırlattı bana.
şevket ebimden gelsin: başkasının ölmüş kocasını neden gömüyorsun behzat?
Abi siz ne yaptınız yaa ?
Her sahnesiyle, her konuşmasıyla öyle büyülüyor ki beni anlatamam. Sanki adamlar yan mahalleden komşumuz gibi. Öyle samimi bir dizi. Bu adamlar eve girerken ayakkabılarını çıkarıyorlar beyler. Oysa biz dizilere konu olacak kadar önemli hayatların evlerine hep ayakkabılarıyla girdiğini sanardık. O argolar, dizideki abi kardeş ilişkileri. her şeyiyle mükemmel. Yazanın da, yönetenin de, oynayanın da ellerine sağlık.
Not: istanbul'dan dönüşte tüm ekibin yan yana durarak işediği sahnenin capsını bulana şukular feda olsun.
20 bölümüyle yine tavan yaptı, şu ercü, ne manyak bir herif, diziye katkısıda o derece manyak. erkan can'ın diziye katılması cidden diziyi katlayabilir. türkiye de ilk defa halk istediği için bir dizi yayından kalkmadı. 7 bölüm de bitirecekleri diziyi uzattılar. izleyin izlettirin.
