küçükken eve geldiğinde kucağına atladığınız insandır.
ergenken isyan ettiğiniz bağırıp çağırdığınız adamdır.
gençken en zor zamanlarınızda verdiği harçlıkla karizmanızı düşürtmeyen adamdır.
ha bir de şudur: http://a6.sphotos.ak.fbcd...265560409_774408958_n.jpg
bana arkadaş gibidir. her şeyi beraber yaparız. yaşı 50 olmasına rağmen genç gibidir. giydiği tişörtleri ben giyemem sokakta. böyle yeniçeri bıyığı, motorcu arkadaşlarıyla şehir dışı gezileri falan.. fena adamdır. teknolojiyle alakası yokken son 2 senede çok değişmiştir. geçende de 4s almış. dedim o kadar para verdin mi ona? güldü falan. ama kullanışı bir görseniz. tek elinde telefon, böyle gözüne yaklaştırıp, kafasını uzaklaştırıyor. tek elle yazmalar falan. yarar adamı bazen baba.
bazen hiç aile dizilerindeki gibi olmaz gerçek hayatta. ya da arkadaşların anlattıkları gibi, sınıf arkadaşlarımızın okula gelen babaları gibi.kadınlardan çok çekmiştir, çok çektirmiştir.o yüzden olsa gerek dünyanın en ölümcül hatalarını yapsanız gıkını çıkarmaz, şerefe der ama bir kadının oğlunu üzdüğüne şahit olduğu an ateş püskürmeye başlar. tek hatalı oğludur buna izin verdiği için. arabasını vurursunuz 'geç bile kaldın ben bunu 13 yaşımda yapmıştım' der. sevgilisinin kızını sikersiniz 'güzel bi dörtlü olduk' der. 'seni askere alacak devletin amına korum' der, 'allah oralarda biyerde olacaktı bi bakın görüşün anlaşın kafanıza göre' der. 'uğraşma cigara sarmakla falan, çekelim iki çizgi' bile der. durum böyle olunca bazen sizin ona babalık yapmanız gerekebilir. yine de şanslı hissediyorum kendimi böyle bir babam olduğu için, ya da böyle bir babam olduğu için ben de böyleyimdir. seviyorum seni amcık ağızlı.
herhalde günah olmaz ama zerre sevmem çünkü istemez sevilmeyi, iter, moralini bozar. ama saygım sonsuzdur. allah korkusu biraz da çocukluktan gelen kendi oluşturduğu korkudan.
işin ilginç yanı sevmememe, kendisini sevdirmemesine rağmen, hasta olduğunda haberim olmasa bile göğsüme bir ağırlık biner, beynimin yarısı bin ton yük altına girer. yaşadıklarının çoğunu hissederim. ne bu sıkıntı ya derim sonra öğrenirim ki rahatsızdır, hastanededir. bitmeyen mücedelesine devam etmektedir.
ilginç kere ilginçtir. sevmiyorsun ama vücudunun enaz yarısı o. yani onu sevmediğin zaman kendini sevmiyorsun. sevmeye kalksan itiliyorsun. yani bir nevi insanın kendisiyle itiş kakışı.
Ne zaman ki babanızı kaybediyorsunuz,
işte o zaman gerçekten büyüyorsunuz.
Çünkü çınarın gölgesi yok artık üzerinizde.
Sizi fark etmediğiniz halde yağmurdan, güneşten koruyormuş meğer o gölge.Siz de aile kuruyorsunuz, baba oluyorsunuz,
sizin de gölge yaptığınız ve koruduğunuz birileri oluyor
ama o gölgeyi çok arıyorsunuz.Babanız öldüğünde büyüyorsunuz.
Artık soru soracağınız, öğreneceğiniz, azarını duyacağınız,
takdirini alacağınız, akşam eve dönerken yolunu gözleyeceğiniz,
korkacağınız bir babanız yoksa büyüyorsunuz.
Yarınınızdan sorumlu tuttuğunuz, her istediğinizi almak zorunda olan o kişi yoksa artık...
Hep sessiz ağlayan, suskun seven, en zor dönemde bile yıkılmaz görünen,
sırtınızı dayadığınız çınar ağacınız yoksa artık...
Büyüyorsunuz o zaman işte.
Savaşın ortasında komutansız kalmaktır, babasız kalmak.
Kaç yaşınızda olursanız olun babanız yaşıyorsa hala çocuksunuzdur...
babanın, babasını sevmek diye bi'şey var.kendi babanızı sevmezsiniz ama onun babasını seversiniz.bir de baba yaşıyorken babasız kalmanın ne demek olduğunu babasıyla arasında çin seddi olanlar bilir.
parasının yetişmeyeceği istekleriniz olduğunda; sizi o isteğin gereksizliğine inandırmaya çalışan adamdır. bir baba için evlada yok demek ölüm gibi bir şey olsa gerek.
bir de para olmadığını bile bile üsteleyen evlat vardır. o afedersiniz piçtir ve piçliğinin annesiyle babasıyla hiç alakası yoktur.
- dün babam bana para yok be oğlum dedi, gözlerini kaçırarak; yerin dibine giresim cehennem olasım geldi. gıdısından öptüm siktir et kimsede yok dedim; hep amerikanın oyunları baba'm dedim de neyse ki toparladık biraz. canım baba'm...
camın önüne bir kuş konar. baba oğluna sorar ' oğlum bu ne ? '
oğul cvp verir: ' karga '
aradan biraz zaman geçer, baba tekrar sorar ' oğlum bu ne ?'
çocuk cvp verir: ' karga '
baba çaydan derin bi fırt çekip yine sorar ' oğlum bu ne ?'
çocuk dellenip bağırır ' karga dedik ya be '
babası çayı sehpaya bırakıp, oğluna döner ve der ki;
- ya oğul, gördün mü? nasıl da bağırdın bana. oysa sen küçükken devamlı böyle sorular sorardın, her birine 10-15 defa cvp verirdim. bir kere bile kızmadım sana ama sen, ama sen daha 3. söyleyişde kızdın. inşallah evlatların sana kızmaz be oğul.
çocuk baya bi hislenir bu konuşmaya.. babasının yanaklarına ellerini koyup gözlerinin içine bakar ve duygu yüklü o cümleyi kurar;
- siktirtme felsefeni moruk .
( şaka tabi amk. entryi sıçmadan biteremem ben. çocuk hislenir ve özür diler. hikaye de öyle biter. akıllanır çocuk yani )
kimseye seçme şansı verilmedi; "baba" sıfatını taşıyacak kişi için. kimisi için bir süper kahramandı, kimisi için ise katlanılmaz bir adam. kimi evlat övdü de övdü; baş tacı etti onu, aşık bile oldu. kimisi ancak hayal kurarak değiştirmeye çalıştı. burada kimi babalar sırf karşı cinsle konuştuğu için evladını diri diri gömmeye cesaret etti ve yaptı. çocuğu için kimileri yıllarca çalışıp çabaladı. şöyle ki aslında bu sıfatı layıkıyla taşıma yarışmasıdır burası onlar için. kimisi baştan pes eder ve başka sıfatlarla mutluyum der. o zaman diğerleri için adil bir yarışma olsun. hepiniz iyi olabilir ve kazanabilirsiniz. şöyle bir bakınca ne kadar farklılar birbirlerinden dedirtiyorlar insana.
bir süre önce çizdiğim kısa hikayeden kısa bir açıklama yapacak olursak;
oğlu olacaktı onun. onun gibi beraber futbol izleyebileceği bir oğlu. aynı takımı tutacaklardı. bencilliği bu zamanlar başladı. hemşirenin "geçmiş olsun nur topu gibi bir kızınız oldu"suyla duraksamıştı öylece. ne yani? erkek adamın erkek evladı olmayacak mı gibisinden geçirdi içinden. ilk "baba" demesini istedi bencilce. erkek gibi yetiştirmeye, kendisine benzetmeye çalıştı zamanla kızını. fakat o büyüyordu; genç bir kız olacaktı. ve zamanla kızına olan ilgisinin yerini sevgisizliğe bıraktı. her yaptığı hatalıydı, ona benzemeyişi bile. büyüdükçe kadınsılaşması onun, güzelleşmesi, ilgi görmesi kızının suçuydu. anlaşamamasının nedeni sanki onun bitmek bilmez nefreti değil de kızının olmayan kötülükleriydi. her güvercin gibi uçamadı yuvasından o; daha çok kanadı kırılmış bir güvercindi. giderken burkuldu içi; kabullendi ve kendince özlemeye koyuldu. onunlayken olmuyordu onsuz da bir şeyler eksikti sanki. ilk günlerdeki gibi sevmeye başlayabilirdi başlamıştı da kızını. işte o zaman; ölüm döşeğindeki kızının başında ağlarken bile doğduğundaki aynı bencilliği oluşmuştu. kızının son çırpınışlarına şahit olurken yine son kez "baba" demesini istedi, ilk gün ki bencilliğiyle.
baba demek şeref demekti bir zamanlar evin reisi demekti huzur demekti. şimdiki yerden bitmeler o babaya peder der oldular para gözüyle bakar oldular birde üstüne saygısızlık yapar oldular. *
öyle ki, oğlu araba almak istiyor, elimde 3.500 tl var hemen yollayayım mı diyor. karşılık beklemiyor, sadece evladı mutlu olsun istiyor. işte böyle bir şey. önemli olan ona layık olabilmekte.
