Babalar önemlidir... Baba yeri geldiğinde kulağını çeker, yeri geldiğinde kıçına şaplağı vurur.. ama hep haklıdır... üzer seni, kırar kalbini o yaşına rağmen.. ama haklıdır. üzülsen de haklıdır.
baba seni düşünür, sen seni düşünmezken, seni kollar sen kendini bilmezken...
baba çocuktur. senin olabildiğin kadar toparlar, saklar, sarar, seni özler ama kendine zarar verebileceğin ihtimali gözünün önüne getirir. üzülür. olmaz ama üzülür. baba budur.
baba... canındır. baba.. göz yaşındır.. arkadaşın babasını kaybettiği zaman beynine düşen düşünce yıldırımıdır...
Baba candır. hep vardır... fiziksel değildir ama hep vardır. olmaması gözleri doldurur üzer.
huzur var gözlerinde huzur, bilirim çok belli etmesin sevgini edemezsin. ama ben hissederim. bakışınla dalarım en yumuşak en tatlı uykulara... sen benim ilk ve tek kahramanımsın, senden başka hiç bir erkeğin beni kırmasına izin verme! gerekirse al kalbimi sakla, baba
Ailede baba karakteri, anne tarafından bakıldığında "evimin direği-eşim-kocam-herif" gibi sıfatlarla anılır. Erkek çocuğun Rol model aldığı karakterini oluşturan kişidir. Kız çocuğun vazgeçemediği "ilk aşkım" dediğidir. Erkek çocuk için kimi zaman korku ögesi kimi zaman da eğlence ögesidir. Çocuklarını ergenlik dönemlerinde yakından takip etmesiyle bilinir. Kızı için "aman ne dikkatli olalım biricik kızımız var kimle geziyor kiminle oturuyor bilelim" düşüncesine sahipken oğlu için "nerede bu hayta" düşüncesi sahiptir. Ayrıca anne için her zorlu kavanoz kapağını açan eşya torba valiz gibi yükü alan kişidir. Erkek çocukla aralarını ne kadar lise döneminde kötü olsa da araya yollar dağlar girince en çok sevilendir ...
hayatta en çok kavga edilen olsa da yanında en çok gülünendir. bir tanedir. evin direğidir gerçekten. candır. en çok size kızan ama kılınıza zarar gelince gözyaşlarına hakim olamayandır baba. aylarca ayrı kalmak zorunda kaldığınızda siz olmadan çok yalnızım diyendir baba. kısacası baba hayatın anlamıdır anne ile. ikisi de insanın melekleridir.
senin için baba nedir? diye sorarsanız annenin bıyıklısına verilen addır derim. zira anne çok önemlidir cennet falan hep ayakları altındadır ama baba da ilginç adamdır yahu, mesela ben küçükken yemeye niyetlendiğim biberleri benden önce acı mi tatlı mi diye tadan, büyüyünce de yediğim bokları tadmak zorunda bıraktığım diğerkam biridir baba.
Banka rolünü üstlenerek baba karakterini icra eden kişi.
Eğitim masraflarınızı karşılayıp bunu da her seferinde başınıza kakan ,işe gidip, tv izleyen(bolca haber) yemek yiyen evde başka hiçbir şey ile ilgilenmeyen kendini bir şey sanan acayip bir eşref-î mahlukat.
an itibariyle gelip ne işine yarıycak o besteler, işin eğitimini almamışsın bir boka yaramayacak o yaptıkların diyip beni üzmüş olan, doğmama katkı sağlamış insan.
lise yıllarımda edebiyat hocamız vardı hiç sevmezdik. ama bir konuşmasını unutamadım kendisinin. derste şunu demişti.
-baba nedir bilir misiniz arkadaşlar. çocuk daha ufacıktır. babasının yanında yürür. babasının baş parmağını tutarak yürür sadece. avucundadır babasının parmağı. ve dr ki 'babam en iyisi. o en büyük. babam benim. aslan babam' biraz büyür okula başlar şöyle bir 10 yaşlarına gelir 'babam çok iyi ama en iyi değil' der. büyür lise yıllarına gelir. ergenlik yıllarına geldiğinde 'babam pek de birşey bilmiyormuş canım, normal biri' der. 20 sine geldiğinde ise 'babam hiç birşey bilmiyormuş be arkadaş' demektedir. okulu biter işe başlar aile kurar kendine. 25 inde 'aslında babam birşeyler biliyormuş' der. 30 unda 'babama haksızlık yapmışım o bir çok yerde haklıymış' der. 40 ına geldiğinde 'babam amma çok şey biliyormuş' der. 50 sinde ise 'ben hiçbirşey bilmiyormuşum' der.
babalarımızın kıymetini bilelim. arada atışsak da kavga edip tartışsak da onlar, baş parmağını tutup ' en büyük' dediğimiz kahramanlarımız.
şimdi duyar gibiyim içinizden geçenleri. insan babasını sevmez mi? ne olursa olsun bunu der mi diyorsunuzdur. ama oluyor inanın. insan babasının ölümünü duyduğunda sokaktan herhangi bir kişinin ölümünü duymuşcasına duyarsızlaşabiliyor.
içerdi babam. ona dair hatırladığım tek şey içki kokusu ve sürekli iş değiştirmesiydi ve annemin yatak odasından gelen bize duyurmamak için yaptığı sessiz kavgalar. çalışıp emeğini eve getiren annemin yürütülen yüzükleri, saatleri...evet. bu kadar iğrenç şeyler yapabiliyordu size hayat veren biri. bu kadar küçülebiliyordu. çocuklarının rızkını kazanmak isteyen tekel işçisi gariban bir kadının parasını yiyip, üstüne onu aldatıp bu da yetmezmiş gibi onu dövebiliyordu.
hepsini gördü bu gözler. bir erkeğin alçalabileceği en son noktayı gören ''ben'' annemin onu hayatından çıkarmasıyla ''baba'' kelimesini de hayatından çıkardım. ve unuttum. aslında unutmadım. insanlara olan güven eksikliğimle, erkek-kadın ilişkilerinde yaşadığım tüm başarısızlıklarla onu hep taşıdım aslında.
nerde ne hatam varsa, umutsuzluğum, özgüvensizliğim... geriye dönüp baktığımda sebebini biliyordum artık.
ölenin arkasından konuşulmaz ama yazılabilir. ölmen hiçbir şey değiştirmedi ve yüreğimde en küçük bir yumuşama belirtisi yok sana karşı. ben de yarattığın arızalarla bu yaşıma geldim hala mücadele ediyorum. ben affetmiyorum yaşattıklarını yüce gönüllü rabbim affetsin.
