lise yıllarımda edebiyat hocamız vardı hiç sevmezdik. ama bir konuşmasını unutamadım kendisinin. derste şunu demişti.
-baba nedir bilir misiniz arkadaşlar. çocuk daha ufacıktır. babasının yanında yürür. babasının baş parmağını tutarak yürür sadece. avucundadır babasının parmağı. ve dr ki 'babam en iyisi. o en büyük. babam benim. aslan babam' biraz büyür okula başlar şöyle bir 10 yaşlarına gelir 'babam çok iyi ama en iyi değil' der. büyür lise yıllarına gelir. ergenlik yıllarına geldiğinde 'babam pek de birşey bilmiyormuş canım, normal biri' der. 20 sine geldiğinde ise 'babam hiç birşey bilmiyormuş be arkadaş' demektedir. okulu biter işe başlar aile kurar kendine. 25 inde 'aslında babam birşeyler biliyormuş' der. 30 unda 'babama haksızlık yapmışım o bir çok yerde haklıymış' der. 40 ına geldiğinde 'babam amma çok şey biliyormuş' der. 50 sinde ise 'ben hiçbirşey bilmiyormuşum' der.
babalarımızın kıymetini bilelim. arada atışsak da kavga edip tartışsak da onlar, baş parmağını tutup ' en büyük' dediğimiz kahramanlarımız.
