bazıları volkan özelliği taşır. arada bir kükrer, köpürür, etrafa lav püskürtür, püskürttüğü lavlar üzerinde taşlaşır ona yük olur filan. kimisi dar bir alanda çok yüksektir. bu tiplere ulaşılması zordur. sevgisini göstermez. mizacı serttir. kimisi uzun bir alana yayılı, yüksekliği azdır. tıpkı kapladığı alanın büyüklüğü gibi mezhebi de geniştir. habire yılışır, över, şakalaşır, her bir boku affeder.
ama hepsinin ortak bir özelliği de vardır. evet, onlar gerçekten de, en fazla başımızın sıkıştığı ve yardıma muhtaç olduğumuz anda, sırf varlıklarıyla bize güven veren, yıkılmaz ve sarsılmaz birer dağdır.
huyumu suyumu her şeyimi aldığım, ve bununla gururlandığım adam.
çok çabuk sinirlenir mesela, haksızlığa falan hiç gelemez zaten. allahı kitabı yoktur, tek bildiği varsa yoksa, kimsenin hakkını yeme, insanlara yalan söyleme. oruç namaz falan, gelemez öyle şeylere.
çok çabuk geçer mesela siniri, bir bakmışsın neye delirdiğini unutmuş bile. can adam, candan adam. kin tutmayı bilmez, sinirlenince yıkar geçirir, sonra döner içine, "n'oldu ki" der, kapanır her şey.
herkesin her şeyine koşar mesela, düşünmeden, sakınmadan. çok yorulur, az uyur, hemen toparlanır. şarkılar söyler, şenlendirir. şarkılar söyler, özletir.
normalde aradığından bir kez eksik arasa, aklım çıkar işte. derdi mi var, birine bir şey mi oldu?
normalde aradığımdan bir kez eksik arasam, aklı çıkar. derdin mi var oğlum, geleyim mi?
bir telefon mesafesindedir hep, o mesafe dilediğince açılabilir hem, fark etmez.
kalbi çok büyüktür, kalbi çok sağlamdır.
candır,
babamdır.
30 yaşına yaklaşan evladına uzattığı sigaraya utançtan verilen "yok baba içmiyorum" cevabını alınca "siktir ordan pezevenk" lafını yapıştıran bir arkadaş, bir ağabey, herşeydir. özellikle erkek çocukların gözünde bir idoldür.
cocukların kahramanıdır. arabayı vuruyorum baba arabayı vurdum böle böle oldu diyorum canın saolsun diyor. ertesi gün dogum günüm icin o kadar para verip hediye alıp geliyor benim babam böyle iste iyiki var herzamanda yanımda olsun bana birsey olmaz.
Can.
Özlenipte bulunamayan.
Onsuz bir çocukluğu hiç yaşanmamış sayarım...
Hayatta ben en çok babamı sevdim.
Karaçalılar gibi yerden bitme bir çocuk
çarpı bacaklarıyla- ha düştü, ha düşecek.
Nasıl koşarsa ardından bir devin,
O çapkın babamı ben öyle sevdim...
özlediğim, şu aralar duruşuyla bile hissettirdiği güvene en çok ihtiyaç duyduğum, onun gibi olmaya çalıştığım, elimde avucumda ne varsa, şu yaşa kadar neler başarmışsam annemle sayelerinde edindiğim, yaşı kaç oldu bizim için çalışan, yaşadığımız hayat ve geçirdiğimiz hastalıklar bile aynı olan, ömrü uzun, rızkı bol, sağlığı daimi olasıca insan.
hergün özlenir mi, bu kadar sevilir mi bir baba, keşke diyorum babacım seni bu kadar sevmeseydim, keşke sende bizi bu kadar sevmeseydin. belki bu kadar özlemezdim seni, insanlara bu kadar kırgın, hayata bu kadar karamsar bakmazdım, sensiz tadı olmayan bir hayatım var, neye sahip olursam olayım, sana sarılamayacağım, dertleşemeyeceğim seninle, mutluluklarımı paylaşamayacağım. hep içim buruk olacak, hep bir acı olacak içimde, ne zaman babasını kaybeden birini duysam, sanki seni bir kez daha kaybediyor gibi olacağım. tam şu anda, yanımda olsan, sana sarılsam, iki çift sohbet edebilsek, tüm karamsarlık, tüm umutsuzluklarım yok olurdu.
elleri öpülesi adam. sert mizacının altında kaç yaşınızda olursanız olun sizi korumaya, destek olmaya yönelen güdüsü asla gitmeyen, bitmeyen kişi. baba olduğunuzda da siz bunu çok daha iyi anlıyorsunuz. allah hepsine uzun ömür versin, başımızdan eksik etmesin.*
ağzıma bir şahıs için almadığım kelime. üzülüyorum şahsen neden böyle oldu diye, şuraya yazılan yazıları gördükten sonra ben niye özleyemiyorum bu kadar öve öve anlatamıyorum diye üzülüyorum, sen senelerce onu mahçup etmemek için çabalarsın o gelir sana benim senin gibi evladım yok der, kimisi de böyle işte, o yüzden varsa babanız kıymetini bilin, yaşarken sizin için ölmesi çok tuhaf duygularmış.
