aşk kapısız ve penceresiz bir hapisane olabilir; insan girmekte serbesttir, ama ne uğruna? şafakla özgürlükde gelebilir dehşetde. insanın sırtında deli gömleği varsa akıl neye yarar söyle bana?
Ezikliktir. Aşk diye bi şey yoktur. Sadece hiçbir şeyi elde edememiş insanların bi insanı hayata tutunmak için dal ilan ettigi bir duygu durumdur. Insanlar dal değildir. Aşk adı altında insanların yakasına yapışmaktan vazgeçin.
Orospu çocukları ısrarla yıldırsa da tanrıdır aşk.
Cennetini bir gün illa ki verecek. Eziyetlere rağmen inanmaktan vazgeçmeyenleri ödüllendirecek. Gölgesinde dinlendirecek, Yaraları iyileştirecek, Doğa anayla bütünleştirecek. Göreceğiz...
Aşk arayanlar kendilerini eksik hissederken, aşıklar bir bütünlük hissiyle dolu olurlar.
bu niçin böyledir?
Platon'un Symposion isimli diyaloğunda Aristofanes insanların her zaman bildiğimiz gibi olmadıklarını söylediği bir yaratılış mitinde bu durumun nedenini açıklıyor. (ciddiyete alınmayacak saçmalık bence)
"insanlar yüzleri dışa dönük iki gövdeden oluşan küresel canlılardı. Her birinin tek kafası, zıt taraflara bakan iki yüzü, dört ayağı, dört kolu, dört eli vardı. O zamanlar üç cinsiyet vardı, iki değil.
ilki iki erkek vücudunun bir araya gelmesinden oluşanlar güneşin çocukları, ikincisi iki kadın vücudunun bir araya gelmesinden oluşanlar dünyanın çocukları ve üçüncüsü her ikisinden de birer tane olanlarsa ayın çocuklarıydı. Bu garip yaratıklar ileri ya da geri yürüyebiliyorlar ya da taklalar atarak giden akrobatlar gibi oldukça hızlı bir şekilde ilerleyebiliyorlardı. Fakat hadlerini aşarak muhafızlarla dövüşmek üzere Olimposa tırmanmaya çalıştılar. Bu Zeusu hiç memnun etmemişti, ceza olarak her birini ikiye böldü. O günden beridir, insanlar diğer yarılarına özlem duyuyorlar. Erkek vücuttan ayrılan erkek yarım eş cinsel erkeğe, kadın vücuttan ayrılan kadınlar lezbiyenlere, her birinden birer tane olandan ayrılanlarsa heteroseksuel oldular. Bu parça canlılar kayıp yarılarını bulduklarında, bir daha asla onları kaybetmek istemezler. Büyük bir sevinçle bir araya gelip, bir bütün olurlar.."
insanı hayata bağlayan sayısız yol vardır. aşk da bu yollardan biri, belki de en güzeli. ama güzel olduğu kadar da tehlikelidir de aşk! mantığın ve aklın ötesindedir çünkü: içeride, diplerde gerçekleşen bir patlama, kendini aşıp yıkma, sevilen kişide birleşme, erime bitme hatta kaybolma arzusudur.
aşk, hafif bir uyuşturucudur.
son zamanlarda yapılan araştırmalar, dokunarak ya da duygusal olarak yaşanan aşkın organizmamızı değiştirdiğini anlamamızı sağladı.
Sevdiğimiz zaman organizmamızın, hazzın doğal mekaniğini aktifleştiren ve bize daha çok sevme arzusu veren, dolayısıyla daha çok haz duymamızı sağlayan mutluluk maddeleri ürettiğini öğrendik.
Hazzın doğal mekaniği içinde gerçekleşen bu akım, tıpkı bağımlılık durumunda olduğu gibi, âşık olma durumunda da bizi "müptela" haline getirebilir: Bu durumda yoksunluk, tahammül edilemez bir şey olarak yaşanır ve tutku, bağımlılığa dönüşür.
Ilk önce sapıklar varsa bu entry hic okumasin akli basinda insanlar okusun rica ediyorum.
Aşk çok güzel bir seydir. Insani sebepsiz mutlu eder. Kendi icin bile yapmayacak seyleri baskasi icin feda edersin. Mutlu olmasini istersin. Çarsi pazarda bir sey gorursun bunu cok sevecektir dersin alırsın cunku icind3n gelir gercek bi aşık erkeğin. Gözün baskasini görmez. Rüyalarinda bile aldatamazsin o kizi. Birde bu aşkı karşilikli yaşamak vardir. Karsilikli derken sevgilin olur sen ona aşıksındır fakat o sana asık degildir bunu ayrilinca anlarsin. Aslinda sevgili döneminde aşkı yaşarsın ama doruğuna ulaşamazsin çünkü aşkın doruk noktası cinselliktir. Iki bedenin tek beden olmasidir artik onun bedenini o kadar iyi tanirsin ki kendi bedenin gibi bilirsin. Aşk bu dünyadaki en güzel şeydir. Allah doğru kişiye aşık olmamizi nasip etsin. Zira sonucu cok yıkıcı oluyor ben biliyorum. Aşkı en güzel halinide yaşadim en kötü halinide.
göz kapaklarımızda tozlarla ve kopmuş ruhumuzun acısıyla aşık olduk. başımızı düşürdük, fakat yüzümüzü kaldırdık. bedenlerimizi kutladık, yaralanmış bir adamın dudaklarında. biçimsiz bir çocuğun kemiklerini ve kendi kirlenmiş nefesimi taşıyorum. o yaşlı adamın ikna edici caydırıcılığıyla konuşur oldum. yası bile tutulamayacak olan bu kafayı saklayan tozlar kutsansın. bir ateşin tepesinde yanıyor kanatlarımız. Umut dışında her şey yitik. bir ateşin en ucunda yanıyor kanatlarım...
