Aşk bir mesele
gel sırtımı kesele..!
gibi iğrenç bir espiriyi
ilk kez aşık olduğumda
abimin bi yoldan kulağına gitmiş ve beni çaartıp sarfettiği boş beyit.
bir insanın inandığı tüm değerleri yıkmasına, asla vazgeçemeyeceğini düşündüğü prensiplerinden vazgeçmesine, kişiliğinden ve yaşantısından ödün vermesine sebep olan bırakılması zor garip bir illet...
genelde bir kişiyi kendinden önce tutmak gibi bir belirtiyle ortaya çıkar.. yani ikinci bir şahıs, kişinin kendine verdiği değerin ötesinde bir önem taşımaya başlar.. öyle ki, insan hiç yapmayacağını düşündüğü şeyleri yapar. soğukkanlı bir parazit gibi, gün ve gün yayılır bünyeye... hissetirmeden, sevginin sıcaklığıyla nufuz eder. karşıdakinin kulu, kölesi yapar. heleki böyle delicesine aşıkken, aşkını gösterdiğini sanan ama aslında gösteremeyen ve karşısındakinin sevgisini usul usul eriten bir bünye, yaptığını yıllar sonra farketmiş ve bunun pişmanlığıyla aşkına dört elle sarılmışsa, iyice vazgeçer kendisinden... tamamen teslim eder kendini, eskiden aşkının karşılığı olan eski aşkına...
hüzünlü bir duygudur böyle olunca.. acıtır insanı. acıtır, çünkü karşılıksız bir aşktır o. vicdan azabı çeken karşılıksız bir aşk. kızamaz kimseye. kimseyi suçlayamaz. acıtır her şer içini insanın. tanıyamaz olur ne kendisini, ne de onu. eski aşkı onu artık aşkı diye değil, istediği her şeyi yapmak için çaba gösteren iyi bir arkadaş, dost yahut sevgili gibi görmektedir artık. ama hissettiği şey aşk değildir. kendini kandırmak ister yaralı kalp. aynı değerlere önem verildiğini görmek ister. onun için canını, hiç düşünmeden, bir saniye tereddüt dahi etmeden vermeye her an her saniye hazırken, onun en azından kendisi için önemli olan şeylere bir nebze önem vermesini ister. ama belki de artık her şey için çok geçtir..
aşk, nankördür. aç gözlüdür. ihmal edilemez. ihmalin bedeli, ağırdır. can yakar, canı yaktıkça sancısı artar.. vazgeçmeye çalıştıkça içine çeker, aynı bir örümceğin ağındaki kelebek misali, aslında kan pompalamak dışında bir anlam taşımayan yaralı bir kalbi.
üzer aşk. mutlu da eder elbet. çünkü sevmenin ötesindedir aşk.. ama üzer de.. hüzün kokan bir mutluluktur çünkü. anlamsız bir duygu gibi gelir bir an. sonra anlam katar insanın hayatına. binlerce dertle beraber. hüzün kokan aşk. öldürmeyen, süründüren, güldürmeyen, ağlatan, tükenmeyen, tüketen aşk.
sonsuz bir duygudur. o yüzden asla sona ermez. çünkü tükenen, kaybolan, aşk değil saf aşıktır. aşk denizi içinde hem aşkını, hem kendini boğar. ve kaybolur. hüzün kokar, sonsuz ve karşılığı belirsiz aşk.
" ask insanin gozunu kor eder, bazi seylerin oldugundan farkli algilanmasina neden olur " derler. buradan hareketle askin tanimini yaparsak;
" ask, gercek olanla gercek olmayan arasindaki farki fark edesiye kadar gecen sure zarfidir."
can dündar'a göre anadolu'nun aradığı, istanbul,izmir ve ankara'nın umudu kestiği.
--spoiler--
internetin ansiklopedisi google;da ;sevgi; sözcüğünü en çok arayan adresleri araştırıyorlar.
anadolu kentleri sıraya diziliyor:
diyarbakır, adana, kayseri, erzurum, trabzon...
ya ;aşk;ı hangi iller tıklayıp araştırmış en çok:
gaziantep, diyarbakır, adana,içel, erzurum...
nasıl yorumlarsınız?
büyük kentler aşkı buldu da şimdi anadolu mu arıyor?
yoksa istanbul, ankara, izmir sevdadan umudu kesti de, anadolu arayışını internette mi sürdürüyor?
--spoiler--
şöyle bir şey'e inanıyorum. farz edelim elimizde bir erkek ve bir kadın var. ve her ikisi de aşk denen şey'i birbirleri için tam olarak yaşıyorlar/hissediyorlar. yani yaradılışın onlara verdiği bu duygunun en üst noktasındalar.
aha... işte burada durum değişiyor. zira erkek yaradılışı gereği kadına/kadınına odaklanmıştır. oysa kadın yine yaradılışı gereği çocuğunun müstakbel babasına odaklanmıştır, pir parça. ve dünyalar şekeri tombiş mi tombiş bebeğimiz dünyaya gelince kadın aşk'ını bu sefer daha da somut biçimde paylaşır.
bu fikre kapılmam da anna karenina'nın fazlasıyla etkisi olmuştur. olmasa olmazdı.
