benden uzak durmasini umdugum duygu. kannimca hayatta yalnicza bir kez insanin basna gelen ve cok nadiren guzel devam eden felakettir. kanser gibi gunden gune sinsice damarlarinizda dolasip sizi zayiflatir. verem gibi kan kusturur. kolera gibi cigerinizi daglar. o sansli insanlardan degilseniz kacinilmaz bir hasari kabullenerek yasatir kendini.
ilkokul 4. Sınıf son derse girmek üzereyiz sorsan o zaman nasıl bi şey olduğunu bilmezdim ama sonradan öğrendim aşık olmuşum daha o yaşta okumayı bile belki tam sökemeden aşık olmuşum amk hemde öyle biriki dünya güzeli neyse dediğim gibi son dersten bi önceki tenefüstü bi cesaret bastı gidip kızla konuştum seni seviyorum galiba aşık oldum dedim bi şey demedi ya da diyemedi aradan bir iki gün geçti zaten utancımdan yüzüne bakamıyorum yanıma oturdu hiçbir şey demeden elime resimdeki kağıdı sıkıştırdı ve gitti o gün heycandan ne yaptığımı bilmiyodum defterin kitabımın arka sayfalarına adını yazdığım kız beni seviyodu hâlâ inanamıyodum o süreden 7.sınıfa kadar sevgiliden çok iyi iki arkadaş gibi büyüdük birbirimize olan aşkımıza 7.sınıfta inandık ikimizde birimiz yoksa öbürümüzde olmazdı beraber hastaneye giderdik o yaşta el ele tutuşuyoruz diye büyüklerimiz alay ederdi bizle. o hep gözümün içine bakar elimi daha sıkı tutardı başını omzuma koyar öyle yürürdük. Lisede ayrı olullara düstük ama hâlâ çok severdik daha çok her gün yeniden aşık olmuş gibi severdik ondan uzak olamıyordum ilkokulda it gibi çalışıp çok istediğim liseyi kazanmıştım daha doğrusu ikimizde orayı istemiştik ama olmadı birimiz gitti her neyse bir yolunu bulup onun gittiği liseye gitmeliydim aileme birkaç yalan uydurdum ve o liseye aldırdım kaydımı. iste her şey bundan sonra başladı hayatın nasıl bir şey olduğunu burada gördüm ben. gittiğim ilk gün okulda yoktu haber vermiştim oysa o gün geleceğimi ama yoktu. okul çıkışı denk geldik ayakta öldüm bildiğiniz yanında başka biri vardı başkasının elini tutuyordu, başkasına gülüyordu gözleri. ben sadece bana güldüğünde çıkıyo sanardım gözünün altındaki o üç çizgiyi... değilmiş meğersem. birden göz göze geldik bi beş dakika dondu kaldı bende aynı şekilde. ağladım be kardeşim o güne kadar hep gülerken gördüğüm gözlerinden göz yaşı döküldü boncuk boncuk dayanamadım usta koştum nereye gittiğimi bilmeden koştum aga be çok seviyodum hâlâ da seviyorum. kendimi küçükken deli gibi seni seviyorum diye bağırdığımız yerde buldum. ilk defa tek gittim oraya aga. her şeyi onla yapmışım meğer o gün farkına vardım tek başımayken bi hiçmişim aga ben. artık tamamen bitmiştim ne kimseyle konuşabiliyodum nede bi dostluk kurabiliyodum dost diye sarıldığım insanlarda yoktu yanımda artık hepten yalnızdım. iki sene geçti aradan iyice mala bağladık tip desen bizi gören yol degiştirir oldu amk, dost desen zaten yok. en iyisi ölmekti, aldım bitane jilet o bahsettiğim birbirimize sevgiyi haykırdığımız yere gittim gittiğimde ne hikmetse oradaydı. geri dönmek istedim ama yapamadım aga olmadı. sesini özlediğimden midir nedir yanına gittim, gördü beni ağladı usta bidaha ağladı. ulan ben o gözün üstündeki kirpik sayısını bilirdim.. başkaları hep ağlattı onu gerçekten mutlu olduğunu görmedım hiç ben. benı affet dedi sustum ben, bi şey demedim, diyemezdim ağzımı açsam ilk kelimem seni hâlâ seviyorum olacaktı istesemde istemesemde söylecektim buna. dayanamadım neden? dedim be neden yaptın nıye bıraktın benı nıye tuttun başkasının elini? aldandım, dedi. arkadaşları kandırmış onu ilkokuldan eski arkadaşları benim o okuldan bi kızla konustuğum yalanını atınca intikam almış. anlattım her şeyi yine başı omzumda ama ilk defa ağlarken yanımda, bi şey demeyecek misin diye sordu. diyemedim usta hiçbi şey diyemedim arkamdan bağırdı, gittim arkama bakmadan attığım her adım kalbime saplandı sanki... bu hikaye daha uzun beyler anlatmadığım taraflar var nasip olursa kitap haline getircem o da bugün evleniyor ilerde çocuklarına okur mu yoksa okumadan yırtıp atar mı bilmem ama ona hediye edecem. bu arada bugün 1 ocak bu hikayenin başlangıcının 9 sene önceki tarihi allaha emanet olun.
