Ne somut bir şey, Ne soyut, Ne gözle görebilirsin, Ne gözlerinin önünden gider...
Öyli bir şeydir ki aşk Hayatı öğretir insana, Bazen hayatın değerini, Bazen hayattan nefret etmeyi. Gün gelir, Anlamsızlıklara anlam katar, Çiçeklerin, böceklerin,
Bir taşın bile, Ne kadar anlam dolu olduğunu anlarsın...Gün gelir ne kadar anlamsız olduğunu. Dünyaya bakarsın Bazen çok dar bir odada, Kocaman bir yer kapladığını,
Bazen uçsuz bucaksız bir boşlukta, Ufacık bir nokta olduğunu anlarsın.
Dinlediğin şarkıların tarzını değiştiğini görürsün, Bazen eğlenceli bir şeyler ararsın,
Bazen romantizme daha da kayarsın, Gün gelir yaptığın her şeyden zevk alırsın,
Gün gelir ne yaparsan yap mutlu olamazsın...
aşk;
hayranlıktır,
tutkudur,
anlamaktır,
acıdır,
güçtür,
unutsan da vazgeçememektir,
belli etmesen de nefrettir,
şarkıdır onu bulduğun,
haykırmaktır,
korkudur,
kaçtığın zaman peşini bırakmayandır,
hep kovalayandır,
mantığının yok olduğu yerdir,
zamanı onunla yaşamaktır.
gözyaşıdır,
gururunu hiçe saydığındır,
onun haberi olmasa da nefes alıp vermektir... aşk...
Pi şöyle tanımlamıs aşkı küçük hikayesinde
''sormus pervaneye, sormus ateşini alevlendirirken ejderha melodileriyle . '' ateşim canını acıtır yinede yanar mısın benimle !? ''
''yanarım !! '' demiş pervane ' bir düşün gercekliğinde sevişirim senin ateşinle''. yangını körükleyen meleklerin sevişirken düşürdüğü göz yasları olmus .. daha cok can acıtmış daha cok zarar vermiş pervaneye .. ama yine vazgecmemiş bir uyku sessizliğinde ateşle sevişmeye ''
seni sımsıkı göğsüne bastırdığında, kokusunu duyarak her nefesinde sanki onu içine çekiyormuşsun gibi hissediyorsan ve son nefesinmiş gibi sahiplenerek için titrerken veriyorsan o nefesi üstelik dünya dursa umrunda değilse o anda, huzuru, dostluğu, sahiplenmeyi ve sahiplenilmeyi, gülümsemeleri, göz yaşlarını, tesellileri, avuçlarının sıcaklığı, tüm sevmeleri onunla anlamlı geliyorsa eğer aşıksındır.
insanı yunus balığı yapan duygudur. bir saniye bakarsınız, derin bir nefes alırsınız ve onsuzluğun okyanusuna dalarsınız yine. onsuz her an nefessiz kalmaktır.
bazen hayatın anlamı, bazen yaşamak için tek sebebimiz, bazen okulu asma sebebimiz, bazen bir pişmanlık, bazen iyi ki yapmışımcılık, bazen kendini arayış, bazen sadece bir özenti, bazen sevişmek, bazen göz göze saatlerce bakışmak, bazen affediş, bazen tekrar affediş, bazen affedilmek, bazen nefret etmek, bazen hayatta yapmam dediğimiz şeylerin yapılma nedeni, bazen, bazen, bazen, bazen....
aşkın ne olduğunu çözebilen var mı ki, işte aşk budur onu tarif edemessiniz çünkü o kutsaldır, o herşeydir herşeyde ve her yerde o vardır.
işte bütün bu cümlelerin yazılma sebebidir aşk...
adını kendi seçen çocuktur.
yaşarken kulağına üfleyemezsin adını, ancak uzak zamanlarda, alakasız bir haber, bir kitap, bir mısra, bir eşya titretince içini ve yatamaz olunca yatağında onunla uyuduğun bir zamanlar, o kendi kurar ilk cümlesini hem de teklemeden: "aşk benim adım".
buzda dans etmeye benzer. kayarsın biyerini incitirsin, patenlerin jilet gibidir partnerini delik deşik edebilirsin ve sizi değerlendirmek için hep jüri üyeleri vardır. yıllar geçince partnerinin dizlerine koydun mu kafanı en büyük ödülü almış olursun.*
