huduta acemiliğimi yapmaya gidiyorum. her bireyin askerlik tecrübeleri farklıdır derler. bakalım ben nasıl tecrübe edeceğim?acemiliğimi bitirip dağıtım iznime çıktığımda (yeni sistemde izin yok), 1 aylık tecrübelerime dayanarak bu entryi editleyeceğim. ya da ayrı bir entry daha girerim, sonuçta beni bilen bilir.
yola çıkasıya kadar, zamanımı evde ailemle birlikte geçireceğim. buralara artık gelesiye kadar giremeyeceğim dostlarım. hakkınızı helal edin, kendinize dikkat edin.
insan hayatının en boktan dönemi. normal hayatınızda ayakkabınızı boyamaktan başka bir işe yaramayacak, eğitimsiz cahil bir başçavuşun dediği her leyi yapmak zorunda olmak. lan herif türkçeyi konuşamıyordu. paramla 7 sülalesini satın alacağım orospu çocouğu gelmiş bana laf ediyor.
lan onu bırak, benim gibi adanalı'yı erzuruma gönderen zihniyeti sikeyim.
Her türk gencinin kesinlikle yaşaması gereken bir vazife. Biliyorum çoğumuz yaptığını vatani görev olarak değil de amelelik olarak gördü normal o ortamı ve psikolojin içinde. Ben nereye düştüm amk diye defalarca kendime sordum karamsarlığa düştüm. Ama zaman geçtikçe alışıyor insan herşeye. Tuhaf bir duygu ya. Kolay kolay bir daha göremeyeceğiniz bir yerdir askerlik. O ortamı ve devrelerini bile özlüyor insan ilerleyen zamanlarda. Şuan vazife başında ve nöbette olan tüm askerlerimize allah kolaylıklar versin. 370 kd.
iki tokat yeyince aglanacak ise gidilmemesi gereken kurumdur.
Tanim ii: guvenlik icin edilen gorevdir. Kimilerince vahsi, kimilerince kutsal gorulur. Ozunde yalnizca gerektir, cogu ordu merakli degildir sokaklardan toplanan insanlara, gene cogu ordu profesyonel insanlar ister.
O ki, profesyonel calismayi gerektiren bir kurumdur.
sivil hayatta sıradn basit olarak gördüğünüz şeylere özlem duydurur. Acemi birliğinde yemin töreninden sonra çarşı izni vermişlerdi gittik bir cafe de oturduk bir süre sonra şarkı çaldığını fark ettik ve lan şarkı dinliyoruz demeye başladık. Bir hafta boyunca bunun muhabbetini yaptık çocuklar gibi gördüğümüz herkese bunu anlatmıştık.
