anne senin için kendi hayatını yaşamaktan vazgeçendir.
Vefakardır, affedicidir.
Arabulucudur, hep arada kalır.
ama en önemlisi sırf sen çalışmayasın, sırf sen daha çok gezesin tozasın diye sürekli kendinden verir.
Yarın, özveride bulunduğu oğlu ne kadar kıymetbilir düşünmeden...
Sevendir, özleyendir, bekleyendir.
Bazen bir telefonunuza muhtaçtır.
ilk adımı sizden bekler.
Gelmeyince de o arar ama yine sitem etmez.
O kadar büyük sevgiyle doludur ki yüreği...
Sevin lan annenizi.
yokluğunda değil varlığında sevin.
hani kaybedince kıymet biliyoruz ya hep.
onu kaybetmeden sevin.
insanların sahteliklerini, aldatmacalarını, senin arkandan kurdukları oyunlarını gördükten sonra veya en güvendiğim dediğin kişilerin senden gizlice, senin asla kabullenemeyeceğin şeyleri yaptığını fark ettiğinde, tam boşluğa düşecekken, hayattan umudunu kesecekken birden aklına hayatta sadece senin mutlu olman için yaşayan birinin olduğunu fark edersin, işte o aklına gelen kişi annedir.
uykusunda; "keman çalmaktan nefret ediyorum" diye bağıran, akabinde uyanıp; "çalmayı bilmemem çok isabetli olmuş!" diyen, akabinde yastığı yere fırlatarak, "amağğnn o nassı bi rüyaydı öyle, bi baksana internetten rüya tabirlerine" diyebilen, gecenin bu saatinde sizi şaşkın ördeğe çevirebilen tek kadın.
evladının daha ilk kalp atışını bile duymadan sevgisni evladına bağışlayan bir mukemmelliyet. ilk nefeste, ilk adımda, ilk konuşmada, düştüğünde, kalktığında, mutluluğunda, mutsuzluğunda kısacası evladının her anında arkasında değil yanında olan sevilmeyi sonuna kadar hakeden kendini evladına adamış iyilik abidesi insan.
(bkz: evlat sevgisi bambaşka)
Annem,
Yine bir nevbahar öncesi, şubat başı.
Düşüme düştü de sancı, sana yazıyorum.
Başımda yine migren belası,
parmaklarım üşüyor hala...
ah bu akşamlar anne
yine bildiğin gibi kararıyor.
Başı kırlaşmış yıllara ağır hatıralar düşüyor.
Üşüyor annem, ellerim üşüyor.
Gözlerim yanıyor annem,
kırılıyor kifayeti sözcüklerimin,
düşlerimin gömüldüğü sokaklardayım, dilime sükutun işliyor..
Sessiz bir iniltidir rüzgara üflediğim annem
Faniyat içimde derin.
Bakışlarımda bitiyor ufuklar.
Ateş göğü sarmalıyor.
Acının dili yalındır anacım
Yüreğimde yetim sızılar var.
Ne imansız bir sabahtır bu!..
Sarkacından gözlerinin salındığı,
pencere kenarı bakışlarının efkarıdır bu.
annem, anneciğim!
