Annem,
Yine bir nevbahar öncesi, şubat başı.
Düşüme düştü de sancı, sana yazıyorum.
Başımda yine migren belası,
parmaklarım üşüyor hala...
ah bu akşamlar anne
yine bildiğin gibi kararıyor.
Başı kırlaşmış yıllara ağır hatıralar düşüyor.
Üşüyor annem, ellerim üşüyor.
Gözlerim yanıyor annem,
kırılıyor kifayeti sözcüklerimin,
düşlerimin gömüldüğü sokaklardayım, dilime sükutun işliyor..
Sessiz bir iniltidir rüzgara üflediğim annem
Faniyat içimde derin.
Bakışlarımda bitiyor ufuklar.
Ateş göğü sarmalıyor.
Acının dili yalındır anacım
Yüreğimde yetim sızılar var.
Ne imansız bir sabahtır bu!..
Sarkacından gözlerinin salındığı,
pencere kenarı bakışlarının efkarıdır bu.
annem, anneciğim!
