Bazen o kadar ozluyorum ki onu. kendisi sag elhamdülillah ancak ayni evde yaşamak bir başka annemle. Kislari sobanin uzerinde yaptigi yumurtali ispanak kokusunu hic mi hic unutmuyorum.
Yıllardır, telefonla konuşmak dışında bir şey yapmayan, sms dahi çekmeyen annem telefonunu yeni yeni keşfediyor. Daha doğrusu arkadaşlarının watsapp grubu kurup, orada sohbetler çevirdiğini duyunca heves etmiş. Bir gün geldi yanima: "Filanca bile şakur şukur internet kullanıyormuş. Orada çok güzel örgü modelleri varmış. Benim neyim eksik. Şu telefonu, internet kullanmayı öğret bana."
Dedim: "tamam başlıyoruz."
Gözündeki azim ve kararlılığı görmeniz lazım ama. Yerim onu ( kalpli emoji).
Annem akıllı kadındır, işimiz zor olmadı, iki günde kaptı olayı. Sms atıyor. Watsapp grubunda sohbet ediyor. instagram hesabı bile açtık. Çeşit çeşit örgülü, yemek tarifli sayfaları görünce mücevher bulmuş gibi sevindi kadın. Hee bir de doğup büyüdüğü köyün facebook grubuna da üye oldu.Gruptakiler gecmisi yad etmek için bazen yıllar öncesine ait fotoğraflar paylaşıyorlar. Fotoğrafların birinde kendine rastlamasin mi ? Fotoğraf yıllar öncesinin bir 23 Nisan kutlamasına ait. Annem de en önde, üzerinde yöresel bir kıyafet var. Annemin tek bir cocukluk fotoğrafi yok.O yüzden sevincini siz tahmin edin. Çocuklar gibi heyecanlandı kadın.
Bugün de kandil olduğundan sevdiklerine tek tek sms atıyor. Ama hepsine ayrı ayrı özene bezene yazıyor. Öyle basmakalıp sms'lerden değil yani.
Az önce odama geldi: "Kızım sms'ler gitmiyor galiba, bir sorun var herhalde" dedi.
Dedim " madem öyle bana bir sms at ,kontrol edelim." Baktım deneme sms'ne bile hiç üşenmeden bir şeyler yazmaya çalışıyor.
"Anne destan gibi ne yazıyorsun Allah aşkına, boş gönder gitsin " dedim.
"Dur bekle gelince görürsün" dedi. Ve tam olarak şöyle yazmış.
paranoyak gibi her gece o battaniyeye bakarsın uyurken, acaba hareket ediyor mu battaniye diye, hareket görünce şükürler olsun diyorum, yaşlandıkça korku daha da basıyor, ölüm gerçek ama hala içim el vermiyor, paranoyak ötesi bir hal aldım bu konuda, hiçbir şey yapmasın ölmesin orada dursun diye değişik düşünceler geliyor aklıma.
seslendiğimde cevap versin yeter, orada olduğunu bileyim, hep düşünüyorum bir gün anne dediğimde cevap alamaz o buz gibi duvarların soğuk sessizliğini yaşarsam diye..
herhalde baba sevgisi hiç görmediğim için iki kat fazla seviyorum, hep ondan önce ölmeyi düşünüyorum, ama çok üzülür diyorum o da garip geliyor..
bu hisle yaşamanızı istemezdim, inanın akıl kârı değil düşüncesi bile yaralıyor.
