neden öyle sessiz, öyle durgun
oturuyorsun anne
açık pencerenden
yağmur giriyor, umud giriyor
ıslatıyor seni aldırmıyorsun...
yürekleri kelepçeliler
kahrolup dursun anne
sana evlat lazım,
muştularıyla çağlar aşsın
çağlar seninle yeniden doğsun...
umutlarımızın tacısın anne.
abdurrahim semavi
deterjan, şampuan vb gibi ürünler çok az kaldığında içine su koyandır. yahu insan duş jeline de mi su koyar arkadaş duş jeline koymuş bari bırak o biraz daha orijinalliğini yaşatsın.
bu gün bir tanesini ağlarken gördüğüm güzel varlık. çocuğunu 3 yerinden vurmuşlar. yoğun bakımda yatıyor. onun elinden, dua etmek ve ağlamak geliyordu sadece.
hayatın başlangıç noktasıdır, iyi bir anneden kötü çocuk yetişme ihtimali oldukça düşüktür.
yağmurlu soğuk bir günde öğleden sonra şehrin ortasında karnı aç bir çocuk düşünün, annesinin eteğini çekerek ben acıktım döner yiyelim diyor, anne çocuğun elinden tutmuş dönercinin önünde iki tavuk döner 1 ayran istiyor, çocuk ısrarla ben tavuk değil et istiyorum diye tutunmuş durumda, annesi durumu kurtarmanın peşinde bes belli,
iyi o zaman sana et döner alalım ben zaten acıkmamıştım diyerek et döner siparişini verirken benim içimde tarifsiz bir duygu durumu oluşmuşturmuş durumda, uzanıp kadının ellerini öpesim geldi, zoruna gitmeyeceğini bilsem kendisine dönerin tamamını ısmarlamak isterdim ama bunu kabul edecek biri olsa iki tavuk dönere yetecek parasıyla çocuğuna et döner almazdı diye düşünüyorum, anne böyle birşey işte.
elbette baba da aynı şeyi yapabilir ama en azından çocuğunun ekmeğinin dibine sulanma durumu olabilir * , anne nin içi kaldırmaz, yavrumun ya karnı doymazsa der, 9 ay kendinden beslediği canını kendi canının her daim önüne koyma telaşındadır, allah tüm çocuklara annelerini bağışlasın, onsuz bir dünya nın her zaman boş ve yavan olacağını düşünüyorum.
--spoiler--
-anne benim uykum var.
-bilmediğim bir şey söyle.
-acıktım.
-bilmediğim dedim.
-seni seviyorum annecim.
-ben de seni seviyorum güzel kızım mutfağın yolu şu tarafta unutmadın inşallah.
-...
--spoiler--
atamanız olur. artık memur olmuşsunuzdur. ailecek bir telaş kaplar evinizi. en başta sizi tabi.
o gün anneyle birlikte dışardasınızdır. ikiniz de farklı işleri halletmek için.
ikiniz de ellerinizde poşetler çantalarla eve gelirsiniz.
sizin çantaların içinde kıyafetler, parfümler, makyaj malzemeleri olur.
annenin çantasında, tencere, bardak, çay tabağı falan olur. yani ordaki hayatınızda yardımcı olabilecek şeyler.
anne böyledir işte. siz bile bu durumun farkında olurken anne olmaz.
allah kimseyi ailesiz bırakmasın. ordaki hayatımı benden çok düşünüyorlar.
ölümünden sonra hayatın bir anlamı kalmadğını düşünürsün. Sadece Mezuniyetine gelemeyecek, düğününü göremeyecek, torunlarını asla sevemeyecek olduğunun sancısı seni hayattan soğutmaya yeter. Kelimeleri bu acının tanımını yapmaya çalışarak yormayacağım. Geçmişe ve yaşanmayan geleceğimize üzülmek yerine onun da yaşayamadıklarını yaşayarak, hayallerini gerçekleştirerek, gitmek istediği ülkelere onun yerine giderek; kısacası hem kendim için hem de onun için yani iki kişilik yaşayarak hayatıma devam etmeye karar verdim. diyeceğim o ki, annenizin kıymetini bilin. Çünkü iki kişilik yaşamak gerçekten zor.
annem?..
herkes 'anne' dediğini yerlere göklere sığdıramıyor.
sen sanki 'anne' olarak doğmuşsun;
senin de bir zamanlar bir kız çocuğu, bir zamanlar bir kadın olduğunu unutuyorlar.
Seni 'anne' diye görüyorlar sadece.
onlar doğduğundan beri 'anne'sin ya, ondardır.
insanlar dünya kendi etraflarında dönüyor sanıyorlar annem.
Kimse 'anne'sine laf ettirtmiyor annem.
Ama küfredecekleri zaman ilk diğer 'anne'ler geliyor akıllarına.
O zaman hiç çekinmiyorlar işte 'anne'lere sayıp sövmeye.
Diğer 'anne'leri pek saymıyorlar.
insanlar umursamaz annem.
Geleceğin anneleri de onları hiç ilgilendirmiyor annem.
Kendileri en özel insanmışçasına, kendi annelerini en 'özel' anne yapıyorlar.
insanlar bencil annem.
geçen hafta bu saatlerde belkide hayata tutunmaya çalışıyordun. ama olmadı, olamadı. doktor sabah saatlerinde ellerinden gelen her şeyi yaptıklarını ama seni kurtaramadıklarını söyledi. babamla 5 yıllık ayrılığınız o gün son buldu. babamın acısına dayanabilmiştim anne, yanımda sen vardın, ama sende gidince ben yapayalnız kaldım. seni kaybettiğim gün, beni teselli etmeden, hiç bir şey söylemeden benimle beraber ağlayacak birini bulamadım anne. kardeşimin olmadığına daha önce hiç üzülmemiştim ama o gün, sen daha toprağa konmamışken bu eksikliği tüm iliklerime kadar hissettim. senle beraber o gün son yolculuğumuzu yaptık. 60 km boyunca hiç konuşmadık. ben ara sıra ağladım ama sen hiç tepki vermedin, neden ağladığımı sormadın, göz yaşımı silmedin. sonra seni babamın yanında toprağa verdik. o gün babamla yeniden buluştunuz. bense bu dünyada yapayalnız kaldım. adını bile bilmediğim bir sürü adam bana baş sağlığı diledi. sonra teyzemlerin evine gittik. oraya gelenlerde senin uzun süredir hasta olduğundan, çok acı çektiğinden bahsedip teselli etmeye çalıştılar. onların bu çabaları içimdeki uçurumları daha da büyüttü. birinin onlara ölümün bir kurtuluş olmadığını anlatması lazımdı ama ben nerden başlayacağımı bilemediğimden o konuya girmedim. sen yokken hep yağmur yağdı anne, hem de hiç durmadan yağmaya devam ediyor. bu gün 7. yemeği verdik gelenlere yemek dağıtırken biraz ıslandım. yemek bittikten sonra sobanın yanına gidiyim, üstüm biraz kurusun dedim. bir sürü kadın oturuyormuş, kapıyı açınca da mecburen girdim. bir sürü samimiyetsiz şefkatle karşılaştım. senin en sinirli olduğunda bile bu kadar az şefkat yoktu eminim. kimsenin derdi biz değiliz anne. artık bundan eminim. teyzelerim sağolsunlar hep yanımdalar, onların duygularında yalan yok.
sen ne yaptın anne. seni babamın yanında toprağa verdiğimize mutlu oldun mu, başkalarının dediği gibi acıların hafifledi mi, yağan yağmurlarda ıslandın mı, geceleri üşüdün mü hiç? ben çok üşüyorum anne, çok üşüyorum...
