bu dünyadan göçtüğü zaman acısı asla içten çıkmayan canlıdır. her şeyimdir.
ama canım sıkkın olduğunda bazen biraz hoyrat davranabiliyorum anneme. sonra çok üzülüyorum. canım annem hiç ses etmiyor. susuyor çıkıyor yanımdan. kurban olurum.
duyduğum her ambulans sesinde ''allah acil şifalar versin'' demeyi ihmal etmezken, indirdiklerinde değil şifa dilemek, gözlerime aniden dolan yaşlardan son seçtiğimin kapalı gözleri olduğunu fark ettiğim insan.
anlar yavaşladıkça düzene giren gözyaşlarına mendiller eşlik eder, ameliyathane kapısında terleyen korkak ellerimle birinin eline yapışırken,
hayatının sona erdiğine inanmayı kabullenemediğim kişi... o ihtimali atınca korku son bulmuyor. korkunun o itilen en hor görülen ihtimale en çok hizmet ettiğini anlamak hiç vakit almıyor da. saniyeler saatlerle yarışsa, o tavşan dedikleri koşucuları geçenler kadar mucizevi bir şekilde kazanırdı.
o kadar uzun koşuyorlar.
o kadar nazlı allahın adaletini yerine getiriyorlar. geri geri ilerleme şansları olsa aynı gözyaşının aynı şekilde yere düşmesini kanıt gösterecekler.
bu dünyada sevilmeye layık olan tek varlık. canim annemle az önce kavga etmiş olmamıza rağman bana küsmeyip yemekte ne yapayım diye sorup sevgimi depreştiren melek.
taptığım insan. sanırım dünyada tek seveceğim kadın olacak kendisi. çünkü bir tek o beni karşılıksız hiçbirşey yapmadan sadece seviyor. benden hiçbirşey beklemiyor.
sabah uykusunda seyretmeye doyamadığımdır. nefes alışlarını an be an aklıma kazımak istediğimdir. nefes almaya kıyamadım. sessiz nefesimin gürültüsünden uyanmasın diye.
bazı insanlar vardır. Annesi için hayatta hayır diyemeyeceği tek kişi olduklarının farkında olmadan düşünmeden hareket ederler. Sevgilisine gösterdikleri kadar bile ihtimam göstermezler. En çok onun yanında sinirli en çok onun yanında gergin en çok onun yanında ağzına geleni söylerler. Işte bu kişiler lütfen daha düşünceli olsunlar. Kıymet bilmek önemlidir. Çünkü birgün her şey için çok geç olabilir...
