Doğduğum şehir olmasına rağmen bir türlü sevemediğim yer.ama insanlarını severim şiveleri,eğlence kültürü falan değişiktir.yine de en güzel tarafı istanbul'a dönüşüdür.
2 yildir yasadigim ve etimle kemigimle nefret ettigim sehir. En buyuk eksigi ise saygi ve nezaket. Orta buyuklukte bir ic anadolu sehrinden sosyolojik olarak farki yoktur.
belki varoşuz belki bir istanbul beyefendisi/hanımefendisi gibi konuşamıyoruz belki griyiz belki her yerimiz taştan belki sokaklarımız denize çıkmıyor belki insanlarımız asık suratlı ama dünyanın en yaşanılası şehri burası. çünkü dünyanın en samimi cana yakın insanları bu şehirde yaşıyor. çünkü burda her şey doğal. kimse yapmacık hareket etmiyor. çünkü burda sınıf farkı yok. çok zengin biri ile sadece cebinde iki bira parası olan kişi aynı mekanda oturabiliyor. çünkü bu şehrin kadınları gerçek annelerdir. çünkü biz hayatımızın sonuna kadar kankaya gardaş diyeceğiz.
ve son olarak sen karşına atamı alıp hiç rakı içtin mi ha?
Alıcılarınızın ayarlarıyla oynamayın sayın yazarlar, yaşayanların acilen camdan bakması gereken şehir, biraz hüzünlendirebilir. (gizli not: baya duygusallaştım şu an) ya da bakmayın yatın uyuyun.
Otogarı sahaftan geçilmediği halde Melih in yönettiği başkentimiz.her akşam bir küçük yuvarladığı halde bir kez olsun ağız dolusu sövmemiş memurlarımıza benzer.
