problem child filmindeki gibi üstüne kusmak istediğim şehir.
başka hiçbir şehirde olmayan, "eksiltili cümle" tadında yaşatır hayatı.
ne yapılırsa yapılsın, nereye gidilirse gidilsin, "tamlık", "olmuşluk" hissiyatından uzaktır.
odalara, evlere sığamazsınız.
ya da ben uyuyamayan bir insan da olabilirim.
renk çalan gri şehir. belki başka bir yerde gelseydi yaşanılanlar başa bu şekilde olmazdı diye düşündüren, bir daha adım atma isteği uyandırmayacak şehirdir.
doğduğum,büyüdüğüm,sokaklarında kaybolmayı öğrendiğim,sezenlerde tinerciler tarafından önümün kesildiği,gece geç saatte sıhhıyyenini bilinmeyen yüzüyle tanısıp sevilecek bir tarafını bulamadıgım ama kendimi sevmekten de alıkoyamadığım, sınırları içinde yaşayan insanların anlamlandırdığı şehir...(aslında başkent olmasa bi numarasıda yok yani)
sokaktaki vatandaşa asla adres sorulmaması gereken bir şehir. eğer sorarak bulurum diyorsan yanılırsın. intihar bombacısı değilim yahu. bu kadar çekinmeye gerek yok.
Şu anda bembeyaz örtüsüyle çok güzel görünmektedir. Havuz ve kavşak yapmaktan başka bir şey bilmeyen Melih Gökçek'in bugün oluşan yüzlerce kazadan sonra yolları neden tuzlamadığı düşüncelerde gezmektedir. Havuzları buz tutmuş kavşakları ise buz yüzünden birbirine giren araçlarla dolmuş bulunmaktadır.
