kimse sevmez gri şehir derler hep de benim için yeri ayrıdır. çocukluğumun yazları anneannemin evinde geçti. avm'yi ilk defa orda gördüm, yürüyen merdiveni, metroyu. çok tuhaf gelmişti bana küçük yerde büyüyen bir çocuk olarak. ama çok da sevmiştim bir yandan. teyzemin arabasıyla bizi bir yerlere götürmesini, kızılay'da karanfil sokakta yere oturup şarkı söyleyen insanları, kızılcahamam'da sabahın buz gibi soğuğunda kahvaltı edip sonra hamama gitmeyi, dost kitabevi önünde buluşmaları, atatürk orman çiftliği'nde yediğim dondurmaları, eryaman'da anneannemin evinin olduğu sitenin parkında gece yarısına kadar şişe çevirmece oynamayı, abimi basket oynarken seyretmeyi, her yaz aşık olduğum çocuğu görmeyi, kuzenlerimle merdivenli evde in çık koşturmayı, yarıyıl tatilinde gittiysek kar topu oynayıp sırılsıklam olmayı.. her şeyi o kadar çok özledim ki. canım ankara.
ülkede hüznün en çok yakıştığı şehir. ancak uni zamanımda aşırı sevdiğim ve beğendiğim şehir son gidişimde hiç tat vermemiştir, gerçekten başkent içindeki anılar ve insanlarla değerlidir yoksa çok da numarası yok.
sevmem.
fazla soğuk.
insanların sabah takım elbiselerle matrixten bir sahne canlandırıyormuşçasına dolaştığı bir ortam.
çoğu memur tabiki, ancak allah gibi davranıyorlar.
yeşilliği az, binası çok ve kalabalık.
böyle şehirlerde yaşamayı istemem.
birçoğu memurluğu nimetten saydığından tabi, bu şehri de bir şey sanıyorlar.
unutmayın, vaktinde ankara kimsenin umrunda olmayacak kadar uzak olduğu için başkent seçildi.
yani yozgattan tek farkı kaderidir.
Bu cins şehirde mecburi bir işimden ötürü yarın bulunmak durumunda olduğundan düzgün bir mekanda 2 bira içip müzik dinlemek istiyorum. Mekan tavsiyesi bekliyorum...
Edit: güzel tavsiyeler istanbula gelindiğinde karşılığını misliyle alacaktır söz...
