kimse sevmez gri şehir derler hep de benim için yeri ayrıdır. çocukluğumun yazları anneannemin evinde geçti. avm'yi ilk defa orda gördüm, yürüyen merdiveni, metroyu. çok tuhaf gelmişti bana küçük yerde büyüyen bir çocuk olarak. ama çok da sevmiştim bir yandan. teyzemin arabasıyla bizi bir yerlere götürmesini, kızılay'da karanfil sokakta yere oturup şarkı söyleyen insanları, kızılcahamam'da sabahın buz gibi soğuğunda kahvaltı edip sonra hamama gitmeyi, dost kitabevi önünde buluşmaları, atatürk orman çiftliği'nde yediğim dondurmaları, eryaman'da anneannemin evinin olduğu sitenin parkında gece yarısına kadar şişe çevirmece oynamayı, abimi basket oynarken seyretmeyi, her yaz aşık olduğum çocuğu görmeyi, kuzenlerimle merdivenli evde in çık koşturmayı, yarıyıl tatilinde gittiysek kar topu oynayıp sırılsıklam olmayı.. her şeyi o kadar çok özledim ki. canım ankara.
ülkede hüznün en çok yakıştığı şehir. ancak uni zamanımda aşırı sevdiğim ve beğendiğim şehir son gidişimde hiç tat vermemiştir, gerçekten başkent içindeki anılar ve insanlarla değerlidir yoksa çok da numarası yok.
