kocatepesi ve hacı bayram velisini sürekli karıştırdığım şehir. yerlerinde bir sıkıntı yok zaman zaman gittiğim yerler ikisi de fakat ankara'dan alakasız biri, hacı bayram ankara'nın neresinde kalıyordu, diye sorduğunda öylece kalıyorum çoğu kez.
senelerdir gitmeyi merakla beklediğim, çok şey umduğum şehir. güzel olacakmış gibi geliyor her şey. o kadar az kaldı ki artık buluşmamıza. umarım o da beni sahiplenir ve sever.
garip bir şehir. dışarıdan o kadar sessiz sakin, memur kenti gözüküyor ki, bu kabuğunu kırıp içine girebilmek aylar alabiliyor. aslında hareketli, insanın kendisinde biterken şehri eğlenceli hale getirmek, ankara bunu kolaylaştırıyor. istanbul'un sunduğu eğlence imkanlarının hepsi mevcut, deniz yerine gölü kabul eden insanlar için sorun yok. sadece eğlence anlayışı biraz farklı. istanbul'da tiyatro bileti aynı gün bulunabilirken, burada 13 gün öncesinde satışa çıkan biletler birkaç saat içinde bitebiliyor. tunalı'da geyik yapmak, istiklal'dekinden daha zevkli oluyor bazen. belki de şehirleri sevdiren insanlar olduğu için gözüme çok farklı gözüküyor şu an bu şehir...
içindeyken ne kadar sevdiğini fark etmediğin şehirdir. sakaryasında, bahçelisinde, tunalısında bir sürü hatıra barındırandır. ayrı kalınan bir haftanın sonunda özlenendir. bazen dünyanın en güzel şehrine bile tercih edilesidir. huzurdur ankara.
gri şehir, ankara'yı sevme nedeni nedir bir insanın bilinmez ama öyle ya da böyle çok sevilir bu betonarme toz bulutu. içindekilerdir, anılarındır belki burayı sevdiren, anlamazsın bazen bu şehre olan delicesine tutkunu. özlersin uzağında olduğun zaman durduk yere. bu koskocaman başkentte adını koyamadığın, ne olduğunu çözemediğin hisler barındırırsın küçücük yüreğinde. başka bir yerde olduğun zaman kendini gurbet elde hissedersin. seversin o tuhaf bozkır kokusunu, karını, karanfilini, kuğulusunu.. ve sürekli hasret duyarsın ankara'ya tüm benliğinle.
bir yılı daha fazlaca haşır neşir devirdiğimiz şehir. artık kısa bir ayrılık vaktine az kaldı. kim ne derse desin soğuğu sıcağı garip halleri ile can şehir, insanın yaşadıklarıyla, özlemleriyle özdeşleştiği zaman daha bir sevilen, benimsenen.
hayatı öğrendiğim şehir...soğuk ve karlı yüzünün altındaki sıcacık yüzüyle insana tebessüm eden bir şehir. ve hakkındaki birçok önyargıyı yerle bir edebilecek kadar güçlü, dev bir şehir. bir şehir size güven ve huzur verdikten sonra mükemmel olması için başka koşul aramaya gerek var mıdır?
aşkla bağlandğım ne varsa hepsi gidiyor hayatımdan.sıra sen de mı diyesim gelıyor bu kente.
zordur ankara,deniz aşk ise sizin için.bulutlu kapalı bogucu havasına ragmen alışırsın zamanla sonra terketmek ıstemez ve bırkac parca esyanı bır yerelere emanet bırakırsın çocukça,donmeye bahanen olsun diye.
haftanın ilk günü ve istanbul yolu ulus yönü ayaş yolu çıkışı itibarıyla bariyerlerle kapalı. hiç bir uyaran yok, yönlendiren yok. sadece yanından geçip küfrederken "ne haliniz varsa görün" der gibi bize tepeden bakan iş makineleri var. alternatif güzergah arayışı şansına kalmış. ararken aha burası da kapalıymış dediğin sürprizlerle karşılaşabiliyorsun.
sevgili ankara yöneticileri!
o alıp bir sürü reklamını yaptığınız "avrupa bilmem ne başkenti ödülünüz" kırılsın, hizmetiniz batsın!
not: melih adında birisi beni eksilemiş, işine helikopterle gidiyor belli ki.
tam işe gidiş vaktinde bir ana yol kapatılır mı? ankara olunca oluyormuş, bunu bu sabah gördüm. işe gideceğim bir yol bulamıyorum, alternatif güzergah belirten tabela ya da orda sap gibi kalanları yönlendiren bir dallama yok. sonuç göz kararı ya tutarsa yollarına saparak beni ters istikamete döndürecek bir kavşak buldum da işe 45 dakikalık bir geçikmeyle varabildim. teşekkürler melih gökçek, bir ödülü daha hakekttin.
bir çok 657 nin hayalini süsleyen şehirdir. Gidebilmek için türlü taklalar atılsa da oraya gdenlerin her zaman bir takla fazla attığının bilinmesi gerekir.
22 yıldır bu şehirdeyim, son 2 senedir şu trafik bu hale sokuldu ya. pes!
o şerefsiz, o g.tlek yüzünden hepsi. dün kızılaya gitmek için motoruma bindim. burada motoru özellikle belirtmemdeki sebep aradan dereden her yerden geçebilitesi olması. batıkent hipodrum - istanbul yolu bağlantısından kızılay istikametine gidecekken, yolu kapatmışlar. eryaman istikametine devam ettik kalabalığın geri kalanıyla. oradan 4-5 km sonra göksu kavşağına aşağıdan dolaşıp refüjden atlamak suretiyle istanbul yoluna geri girdim. tam düşünürken motor sayesinde yırttım diye. o ibne herifin benden önce düşündüğü çıktı.
"bütün istanbul yolu kapalıydı!!"
bilen bilir o mevkide sağınızda fabrikalar kalıyor. sincan yoluna birleştirdi. ve o birleşim noktası kavşaktan 100 mt ilerde kaldığı için optimum avm'ye kadar gitmek zorunda kaldım.
bu arada böyle anlatıyorum ama saat 19,10-19,15 civarları. insanlar gram hareket edemiyorlar. bırakın arabaları motosikletle geçilmiyor çoğu zaman aralarından. öyle mahşeri bir kalabalık.
oradan u çektikten sonra istikameti verdim devam ettim.
yani dün itibariyle batıkent, yeni batı mah.-yuva koop-istanbul (ve otoban'dan gelen nice yolcular) tam tersi istikamette olan sincan'a selam edip gelmek zorunda kaldılar.
işin en güzel ve ilginç tarafı 1 köşesinde veya kenarında büyükşehir belediyesi asfalt çalışması yazmıyor oluşuydu. kulakları çok çınlıyor bizimkinin bu aralar sanırım.
bir çorba ismi vardı neydi adı? analı kızlı.. yapsa da yesek..
