oradayken terketme hissi uyandıran ama uzak kalınca da kendini özleten bi garip şehir. ben de çok özledim tabi ki. okuldan çıkıp bahçelide bir şeyler içmeyi, milli kütüphanede müjgan cunbur'daki kediyle ders çalısmayı, beytepe kampüsünde yürüyüş yapmayı, daha neleri neleri özledim. eryaman'ın bitmek bilmeyen yollarını özlememiş olabilirim ama sanırım bir tek o...
içinde yaşayıp ona ihanet edenler ve onu eleştirirken sığlıktan vazgeçmeyenlerden kurtulması gerekmekte. mesela dönüp dolaşıp "gri" diye eleştirenler her seferinde birer ağaç dikseydi, türkiye çöl olmasın kampanyasına gerek kalmazdı bu ülkede.
Özledim, burnumda tütüyor, gözümde hayali.
Nasıl anlatsam böyle, avmlerinin yemek katındaki keşmekeşi, birbirine karışmış kokuları bile özledim.
Bir gelsem sana huzur bulacakmışım gibi canım Ankara.
