öncelikle belirtmek isterim ki bu bir kötüleme değil tamamiyle bir tespittir. ankara metropol değildir. herkesin bir yeri vardır ankarada. cast lar asla birbiri ile karışmaz. eğlence anlayışı ile örnek vermek isterim. ankarada her rütbenin adamının gittiği yer bellidir asla dışına çıkmazlar. klasik varoş tayfa parası varsa maltepedeki pavyonlara yoksa ulustakilere gider. 40 yaş üstü amcalar sakaryada içer. öğrenciler karanfil, konura akar. ankaranın doğusundan gelenler sakaryanın türkü barlarına akın eder. özel okullu ciks tayfa her daim bestekardadır. devlet okulunda okuyan ama paralı öğrenci kardeşlerimiz de bahçelide yer bakar kendilerine. memur kısmı zaten akşamleyin evinden çıkmaz. özel sektör çalışanı gayet azdır onlar da çukurambar taraflarında yer ararlar kendilerine para harcamaya. bu denge hiç bozulmaz asla bir gruptan kimseyi kendisine ait olmayan bir yerde göremezsiniz.
buna rağmen hala damsız almayan yerler var ki beni en çok sinir eden de odur. ulan ankaradasın lan dünkü b.k!
--spoiler--
hasretim nazlıdır ankara;
dumanlı havayı kurt sevsin
asfalttan yürüsün aralık,
sevmem, netameli aydır.
bir başka ama bilemem
bir kaçıncı bahara kalmıştır vuslat
--spoiler--
çok istenmeme rağmen gitmemekte ayak dirediğim şehir.
Hani bir yemek vardır; türlü. Karaktersizdir, içinde hepsi olmasına rağmen, ne patlıcan tadı alırsın ne fasulye ne de patates. Bu şehir de öyle, karaktersiz. işi düşenin, düştüğü anda gidenin, gittiği yerde kalanın şehridir ankara. Soğuktur, ciddidir, sürekli koşuşturur ve hiç gülmez.
bence türkiye'nin en yaşanabilir şehirlerdendir. ama aynı zamanda en çok üzerinde kendini sevmeyen insanların yaşadığı şehirdir de.
ha bu şikayetçilerin çoğu da ankaradan çok daha küçük ve olanakları kısıtlı yerlerden gelenlerdir. bir bayramda memleketine gidiyor, bir haftayı zor geçiriyor; sonra gelmiş ankarayı beğenmiyor. sanki ankaradaki tüm mekanları gezmiş paşam da kendine layık bir yer bulamamış. sorsan bir kızılay'ı, bir bahçeli'yi ancak görmüştür. ondan sonra ankara sıkıcı; he canım, he.
olmazsa olmaz "denizsiz yaşayamam ben yaağ" diyenleri de unutmamak lazım. sanki bana fok da her gün denizden balık avlıyor.**
bir de ankara'yı sevmemeyi, ona bok atmayı bir cool olma aracı gören ergenler var ki onlar çok fena. sanki ankara'yı beğenmeyince herkes "vayy çocuğa/kıza bak, ankara'yı beğenmiyo. kim bilir neler yaşamıştır bu." diyip buna yanaşacak, bu da popüler olacak. canım benim yok öyle bir dünya, sakın!**
haa bir de griciler var. vay efendim neymiş, ankara çok griymiş. gri ne la? şehri tanımlarken renk mi kullanılır? izmir çok mavi ya , istanbul da çok yeşil, ankara da çok gri beğenmezsin tabi. yeşil istiyorsan bak bir sürü park yaptı melih amcan, gez oraları.
yanlış anlaşılmasın, kimse ankara'yı sevmek zorunda değil, ben de aşığı değilim. ama bu klişe muhabbetler 11 senedir ankara'da yaşayan biri olarak beni bile baydı ki ankaralıları ne kadar baymıştır, bilemeyeceğim. sevmeyin, ama burda yaşıyorsanız bari biraz saygı gösterin/gerçek nedenlerle gelin veya gidin sonuçta zorla tutan yok ya. ankara siz olmadan daha yaşanabilir olacaktır.**
