bi kavuşamadım sana, şu şehirden bi ayrılıp gelemedim. muş nedir arkadaş... her seferinde erteleniyor ayrılışım, burada hapsolmuş hissediyorum kendimi.
ankara! kurtar beni artık buradan.
https://galeri.uludagsozluk.com/r/982857/+
Şubatın başında bulunduğum boğucu şehir.Ankara'nın griliğini karın masumiyetinin bile örtemeyeceğini düşünmüştüm o gün aşti'den gördüğüm an,ilk görüşüm değildi belki ama düşüncelerin ilk günkü kadar aynı.
insanları soğuk ve kaba bir kent.
merhametsiz insanları var.
saygı yok.
muhafazakar ilçelerinde bile büyüklere saygı yok.
ağzı bozuk insan çok. a.ına ğoyum küfrünü çok duyarsınız.
ama neyseki atatürk zamanında dışardan medeni aileler getirmiş yerleştirmiş. misal koç ailesi bile burdan gitme.
o ailelerden esintiler halen var çankaya taraflarında.
hele bir sincan tarafı var ki Allah düşman başına vermesin.
bu insanlara karşı sert olacaksın çünkü bundan anlıyorlar ara ara kibar ankara hanım efendisi veya beyefendisi çıkabiliyor. onlarda zamanla bozuluyor.
şehir değil adeta bir distopya örneğidir. devasa sütunları ve ölüm grisi binalarında kaybolup da sakaryadaki bol gürültülü bar biralarında kendinizi ve ait olduğunuz hiçliği bulabileceğiniz memuriyet nihilizminin beşiğidir. geceleri ortaya bir anda çıkan kaçak dövizciler, ulustaki travesti kartı dağıtan esrarkeşler ve tunalıdaki pahalı rus kaynayan gece kulüplerini bir kenara bırakırsak, hakikaten varoluş bunaltısının temsili olan adeta bir melih g. parodisidir. dayanmak için bol bol kafanız yukarıda gezmeniz gerekmektedir.
