Kimse sevmez ankara'yı; sıcağını, dumanını, isini ama ben severim. nasıl sezmeyeyim ki bana çivit mavi rengini öğretti arsız kaldırımları hâlâ adı geçtiğinde içimi sızlatan bir isim var artık. Peki ya her seferinde işim olmamasına rağmen gözlerime değmesi için arşınladığım kurak yolları. Sevmediğim o kadar çok şey var ki içinde ama sevdiğim şey daha çok sızlatıyor. Keşke bir kitap olsan da yüzsüzce açıp açıp okusam seni. O kadar yakın, o kadar uzaksın bana.
Bir seminer için an itibariyle yolda olduğum şehir. Yarın geri döneceğim, yani kısa süreli kalacak olsam da bu şehire her girişim kızılaya her ayak basışım içimi birsürü anlam veremediğim duyguyla dolduruyor. Yine öyleyim, bu yepyeni duyguyu anlayacak kadar tecrübem olmamış henüz demek, bir gün tanırsam size de anlatacağım.
