müslüman olmasam da hala bazılarının erkekle kadını eş tutmamış dediği yaratıcı. evet fiziksel olarak erkek kadından üstündür bunda ne gibi bir sorun var bu tür şahıslara sormak lazım.
kesinlikle kuran-ı kerim'de yakmakla tehdit etmez. tek doğru yol olan allah'a kulluk yolunda yürünmediği takdirde cehennem azabı ile karşılaşılacağından bahseder. allah'sız yaşarsanız, öldükten sonra allah'sız uyanırsınız. en fazla allah'sız olan yer de cehennemdir.
açın bakın, kuran'ın hiçbir yerinde allah teala "sizi yakacağım" mealinde vahyetmemiştir. "cehennem azabına uğrayacaklar" ya da "onların yeri, çetin bir azap yeridir" mealinde ayetler vardır.
masaldır. diyelim ki var, ve sonsuza kadar olacak her şeyi biliyor kendileri. yani benim bu entry'i yazacağımı ezelden beri biliyordu. o zaman benim bu entry'i yazmam lazım. çünki allah biliyor, yani sözlüğü okurken, "aa nota bilmeyen adam böyle bir entry girmiş" diye şaşırmaz, çünki ta ezelden beri biliyor yazacağımı, ve onunda yapması gereken şey bana bunu yazdırmak, çünki öyle yapmazsa ben onun bilgisi dışında bir şey yapmış olurum. ve sadece bu her şeyi bilme özelliği ile bir robottur.
El evveli Allah, El ahiri Allah, Ez zahiri Allah, El batinu Allah, men kanefi kalbihi Allah, fe muinuhu fiddareyni Allah, fe men kanefi kalbi gayrullah, fe hasmuhu fiddareyni Allah
"Kimin kalbinden ALLAH sevgisi varsa, iki dünyada da onun yardımcısı ALLAH'tır. Kimin kalbinde ALLAH'tan başkasının sevgisi varsa, iki dünyada da onun hasmı ALLAH'tır."
şöyle açıklayayım, bir memlekette yaşıyor olsan, ve kurallara uysan ama o memleketin padişahını tanıman istense ama sen "padişahı tanımam, o da kimmiş" desen ama padişah senin hakkına düşenini vermeye devam etse, bu o padişaha nankörlük değilmidir,
gene aynı memlekette biri daha olssa, kurallara tam uymasa ama padişahı bilip hakkına düşeni verdiği için padişaha teşekkür etse, padişahın gözünde hangisi hangi yerde olur?
yatıp uyuyacaksın, ama nefes alıp vermeye devam edeceksin, bağırsakların sindirime devam edecek, göz kapakların açılıp kapanacak ve gözünü nemlendirmeye devam edecekler, kanınla beraber oksijen hücre hücre gezecek vücudunda,
aynı toprağa iki tohum ekilecek, biri elma verecek biri mandalin, mandalini alacaksın o muhteşem paketlemesini açacaksın, dilimlenmiş vitamin keseceklerinin o çamur yiyen ağaçtan oluşumuna hayret etmeyeceksin, yada kendi kendine oluşmuş olabileceğine inanacaksın,
bu aynen şuna benziyor, hurdalığa bir kasırga çarpıyor, ve hurdalığa çarpan kasırgadan sonra, uçuşa hazır bir boing737 oluşuyor orada kasırgada uçuşan alet edevat sayesinde, ama öyle böyle değil, yazısına kadar, imzasına kadar üzerinde hazır ve nasır bir boing737,
kaldıki bir baksan etrafına ya da kendi vücuduna, boing737 ile kıysalanamayacak sanatı görürsün kendinde ve etrafında,
ve sen bunun kendi kendine deneme yanılma yoluyla olmuş bir şey olduğuna inanacak ve bunu yapanı inkar edeceksin, sonra da etmeyenle aynı muamele talep edeceksin hakmıdır bu?
bilim yada allah değildir işin kırılma noktası,
bilim keşfettikçe allaha olan hayranlığın artmasıdır asıl mevzu, yani bendeki etkisi o, 1500 yılında yaşamış bir müslüman ile aynı gözle bakamam ben, o da seviyordu o da inanıyordu ama ben hayretten hayrete düşüyorum,
"ey nefis! bütün ahbabın, kabrin öbür tarafındadırlar. burada kalan bir iki tane ise, onlar da gidiyorlar. ölümden ürküp, kabirden korkup başını çevirme. merdâne* kabre bak, dinle, ne talep eder? erkekçesine ölümün yüzüne gül, bak, ne ister. sakın gafil olup ikinci adama benzeme.(ikinci adam başka bir konu, uzun diye girmiyoruz oraya)
ey nefsim! deme, "zaman değişmiş, asır başkalaşmış. herkes dünyaya dalmış, hayata perestiş eder*, derd-i maişetle* sarhoştur"
çünkü ölüm değişmiyor. firak*, bekaya kalb olup başkalaşmıyor. acz-i beşerî*, fakr-ı insanî değişmiyor ziyadeleşiyor. beşer yolculuğu kesilmiyor, sür'at peydâ ediyor.
hem deme!! "ben de herkes gibiyim" çünkü herkes sana kabir kapısına kadar arkadaşlık eder. herkesle musibette beraber olmak demek olan teselli ise, kabrin öbür tarafında pek esassızdır.
hem kendini başıboş zannetme. zira şu misafirhane-i dünyada, nazar-ı hikmetle baksan, hiçbir şeyi nizamsız, gayesiz göremezsin. nasıl sen nizamsız, gayesiz kalabilirsin?
gözünü kapayan yalnız kendine gece yapar"
kalben inandığım, var olduğuna inandığım yaratıcı..
ancak gerçekten kalben inanmaktan ziyade aklımda deli sorular var sormak istediğim, deli şeyler var..
şöyle ki;
cennet ve cehennem.. müslüman olup olmayanlar, inanmayanlar ve şirk koşanlar için geçerlidir.. ancak islam'dan haberi olmayan kişiler veyahut toplumlar bundan sorumlu tutulmaz..
şimdi bizler acı cektiğimizde hep "sabır" diyerek devam ediyoruz.. çünkü sabır etmek ve islamın gerektirdiği şeyleri yapmak bizi cennete götürecektir.. yani sonsuz güzelliğe.. acıya bir nevi bu güzellik için katlanıyoruz.. şimdi gelelim bu dinden haberi olmayanlar..
dünya üzerinde milyonlarca insan var belkide islam'dan, allah'tan haberi olmayan.. bunların çoğunun acı çektiğini düşünelim veyahut sadece afrika kabileleri ele alalım.. açlık, sefalet, hastalık, acı hepsi var.. devamlı bir acı var.. müslümanlıktan veya islamdan haber yok.. adamların hiç bir şeyden haberi yok..
şimdi bu adamlar bunca acı çekmesine rağmen sırf haberi olmadı, duymadı diye neden toprak oluyor? çektiği acılar niye ortada kalıyor.. neye göre ortada kalıyor veya kalacak.. madem islamdan haberi olmayanlar toprak olacak peki bu insanların dünyada çektiği acı ne olacak?
çok düşündüğüm, şirk koşmak istemediğim, korkmuş olmama rağmen aklıma hep bir yer takılıyor..
ancak gerizekalıların saygısızca yaklaşacağı gerçeklik.
şimdi adama ne diyeceksin ki, gel bana ana avrat söv diyor, sonra da hatalı olan sen oluyorsun. allah akıl fikir versin ne diyelim.
ancak aptalların; kendini zeki addeden sığırların aklına sığmayacak gerçeklik.
allah'ın malı madem inanmıyon ne diye kendine sövdürüyon? inanmıyosan bundan bana ne? peki inanan insandan sana ne?
salaklar işte.
insanın kalbindedir.
ömrümün büyük çoğunu inançlı, müslüman bir insan olarak geçirdim. fakat son yıllarda kafamda bazı sorular, açıklayamadığım noktalar vardı. geçen senenin mayısıyla beraber inancımı kaybettim.
bu kaybediş allah inancını kaybediş mi, yoksa dine inancı kaybediş mi hala ayrımına varamıyorum. hala aklıma kötü bir şey gelince "allah korusun" diyorum, yemeğime besmeleyle başlıyorum. güzel şeyler bunlar, insana huzur da veriyor. ateist oldum ama değişmedim, kimi inançlı insanların düşündüğü gibi kötü, vicdansız, bencil biri olmadım. zaten bu insanın fıtratıyla alakalı bir şeydir, inançlı veya değil, farketmez.
üç gündür çok kötü hissediyorum kendimi. mahvolmuş gibiyim, ruh halim çok büyük yara aldı. dünyayı yaşamaya değer bulmuyordum zaten, ama "yaşamasam daha iyi olurdu" hissiyatını bu kadar derinden hissetmedim uzun zamandır. bir sevdiğim var, deliler gibi aşığım ona (tam da bunu yazarken mesaj attı, mutlu oldum böyle zamanda. * annemi çok seviyorum, ona çok bağlıyım; babamı çok seviyorum, başımdan eksik olmasın; biri en yakın olmak üzere üç dostum var kalbimin içini bilen, ayrılmayalım inşallah, içlerinden biri de burada yeni yazar oldu. ben bir aile kurmak istiyorum, sevdiklerimle omuz omuza olayım istiyorum. fakat aklıma üç gündür gelecekte ya işimde mutsuz olursam da kıpırdayacak yer bulamazsam, ya param yeterli gelmezse, ya mesleki ünvan ve mevkimden tatmin olamazsam gibisinden düşünceler çullanıyor nedensiz yere. ikinci üniversitemdeyim, notlar çok şükür iyi, kendime bir gelecek kurmaya çalışıyorum. ama bu inançsız olma durumu da insanı kimi zaman pusulasız bırakabiliyor. hayatı yaşamaya değer görmemek ve yokolmayı kabullenmek bu dünyada yapılan ve yapılacak herşeyi anlamsızlaştırıp hayatı katlanılmaz kılıyor. sanırım ben bunu yaşıyorum şimdilerde. her şey o kadar anlamsız ki.
öte yandan bunun inançla veya inançsızlıkla hiçbir ilgisi de olmayabilir. depresyondayken inancımı yitirdim ve hiç bir dalgalanma yaşamadım hayata karşı direcimde, atlattım depresyonu hatta. bunu bilemiyorum, anlayamıyorum, fakat ben dine mi, allah'a mı inancımı yitirdim, şu halimle anlayamıyorum. tekrar inanmak bir lambayı açmak kadar basit değil, kalpten gelmeli evet.
kur'an'ın tanıttığı allah'la tasavvuf'un tanıttığı allah arasında neden bir gönül farkı var, anlayamıyorum. açıklayamıyorum. konuşamıyorum. belki ben yanlış okuyorum, belki doğru okuyorum, onu da bilemiyorum.
allah var mıdır, yok mudur bilemiyorum. (hayır, bunlar benim hissiyatlarım, kimsenin kutsalını rahatsız etmek niyetinde değilim elbet.) ben gerçekten inanmakla inanmamak arasında tekrar kaldım sanırım ve neye inanacağımı da bilmiyorum. fakat allah'ın ne olduğunu da biliyorum: herşeye kadir, herşeye hakim, gönüllerin ferahı, zalimlerin düşmanı, iyinin destekçisi, amelin karşılığını veren; merhameti sonsuz, sevgisi uçsuz bucaksız...
kötü biri değilim ben. vicdansız, zalim değilim. iyilik yapmaya çalıştım ve çalışıyorum hep. kârdan, haksız rekabetten çekindim. inançlı veya inançsız olabilirim, bu beni değiştirmez fakat eğer bir gün tekrar inanacaksam, yukarıda tanıttığım allah'a ve gönle inanmakla olacaktır bu.
* birini mutlu etmek için size fikir verip, onu gerçekleştirmeniz için imkanlar sağlayıp sonra da tüm bunları yapıp o insanı mutlu ettiğiniz için size sevap yazan güzellik. her şeyi o yapıyor aslında.
99 tane güzel ismi vardır. bana bu isimlerle hitap edin der. bu 99 ismi kullanmayıp tanrı sözcüğünü kullanmak ta nedendir bilinmez. dile mi daha kolay gelir. yoksa alttan alta bir ateizm, kültür, belki de keyfin kahyası; ama din hepsini saf dışı bırakacak güçte olması lazım.
hakkında cehalet kokan entrylere sıkça rastlanan yaratıcı. hala matematik bilmeyen kısmında olan ateistlerin olması ne acı. araştırıcı kişilik işte budur. o konular nasıl da açıklığa kavuşmuştu. medet umulan kur'andan yanlış çıkarımlar yapanlar değil mi? siz sahiden mi hakikat aradığınıza inanıyorsunuz? hikmetten zerre nasip almamış dar bir akıla ve deneyselliğine sığmayacak olduğunu ayet ayet gösteren. bu nedenle kısır tartışmalar içinde ruhundaki boşluğu tatmin etmek isteyenler için bir meta gibi algılanan. bozuk ölçü ile doğru sonuç isteyen insanların kalbinin derinliğini bilen. her an yaratan. varoluşunu kendinden bilene mühlet veren.
