Kimi evlilik adına çıkar aile kapısından kimi iş kimi okul kimi gurbet.. Şimdiye kadar okul ve iş dolayısıyla ailesinden çok uzak kalmış biri olarak bu alışagelmiş duruma bu kez duygusal yaklaşıyor olmam tuhaf geliyor. insan büyüdükçe mi yoksa anne baba yaşlandıkça mı anlıyor aile kıymetini bilemedim. Ağlamaları bile sayılabilecek kadar az olan genelde duygusuz diye hüküm alan biri olarak şu sıralar içinde bulunduğum konum bi hayli zor geliyor nedense. Her veda zordur dışa vurmasam da zorluklarını ve acısını bilirim. Lakin şimdiye kadar hiç bu denli ağır olmamıştı. Hep bir gereklilikti olması gerekendi. Gidiş biletinin saati yaklaştıkça bir korku basıyor adeta. Utanmasam anneme babama sarılıp ağlayacağım. Kötü veya iyi anne baba kıymeti bilmek gerek. Hep var olacaklarmış gibi yaşıyoruz. Hep var olacakmışız gibi. Ancak bir yıl sonra gelebileceğim ziyaretimde göremeyecek mişim gibi lanet bir korku. Oysa yeni bir ülke daha görmenin yeni bir ülkeye daha alışmanın heyecanı olmalıydı içimde. Nerden geldi bu duygusallık bilmiyorum ama aileye vedanın zor olduğunu farketmek iyi oldu geç olmadan bu zorluğu tatmak. Fakında olmak.
