insanı tek anlayan, gerçekten tek değer veren. Gerisi boş, gerisi yalan.
Bugün öksürdüğümde babam üzüldü, hiçbir sevgilinin üzülmeyeceği şekilde hem de.
tehlikeli bir oluşum. aile ve ırk ayrımcılığın temelini oluşturur zira. ayrımcılığın olduğu yerde de her türlü pislik olur. bu sebeple sevgili kardeşlerim, ailevi bağları fazla güçlendirmeyin. ne kadar çok güçlenirse o bağlar, aile dışındakilere o kadar yabancılaşırsınız.
kavga demektir, gürültü demektir. anne-babanın bir araya geldiklerinde her zaman kötü bir şeyler olacağını bilmektir. tartışmadır, yüksek sestir aile. seçim yapmak zorunda bırakır aile, anne mi baba mı? seçtirir sana.
ergenlik hayatını zorluklarla geçirmiş, gençliğini yaşamaya çalışan biriyim. o kavga gürültünün içinde büyüdüm. ama bugün yıllar önce boşanmış olan aile bireylerime, gidin kiminle evlenirseniz evlenin, yeter ki mutlu olun dedim. aile; anne-babanın başkalarıyla yeni hayatlar kurup, mutlu olmasını beklemektir. ben nasılsa olur giderim. nasılsa yeterince büyüdüm, bir şekilde bir çaresini bulup yoluma bakarım, yeter ki onlar mutlu olsunlar.
beni onca şeyin içinde fazladan en ufak bir çaba göstermeden bu kadar olgunlaştırdıkları için de teşekkürü borç bilirim ''aileme''.
galiba eskiden dalinda bir sürü meyvesi olan ağaçti. Simdi ise çekirdeği bulana (kurana) askolsun. Sansli olan çekirdeği olusturup sürekli bir gelecek kaygisiyla mekanik bir robot hatta adeta bir ot gibi yasayip gidiyor. Çekirdeğe dahi ulasamayanin ise vay haline.
allah herkese bana verdiği gibi iyi aileler nasip etsin.en çaresiz ve kanadı kırık anda; devrilmez bir dağ gibi oluyorlar. onları ezebilirler, dövebilirler, küçük düşürebilirler,ama sizin onlara onlarında size olan sevgisini alamazlar. sizin için çabalamaları bile yaşamaya değer.
önemli şey. kutsal falan filan.
içinde gerginliğin olması da dünya azabı. dünya azabını tadınca bünye bu kutsallıktan şüphe duyuyor işte. şüphelerdeyim. kutsallık kavramım bu değil aslında benim. anneyi, babayı bu şekilde görmek değil.
sınav dedikleri de bu olsa gerek.
ulan ne bileyim allah bana onların acısını yaşatmasın.
annem babam çok önemli lan. çok seviyorum.
hasta falan değilim sağlıklı biriyim şükür. ama biraz önce tuvalate diye kalkarken gözüm karardı sanırım. sonrası yok.
babamların sesi uyandım, yerde yatıyorum. allah belamı versin hatırlamıyorum o arada ne oldu. bir şey de diyemedim korkmasınlar diye.
sırf üzülmesinler diye tek şey söyleyemedim. başım döndü dedim.
şimdi de uyku tutmadı ailemi dşünüyorum. annemi babamı.
sağlık ya da aile. emin olamadım hangisine yazsam bunları.
bir şey olursa bana da hakkınızı helal edin lan, korkmadım değil hani. anneme çaktırmadan sorayım yarın düştüm mü ne oldu da o halde buldular beni diye.
şahsen biyolojik bir olgu gibi bakıyorum. ya da kişiden kişiye değişedebilir ama kendi ailemden gördüğüm bu. bir birlerinin arkasından atmalar sonra hiçbir şey yokmuş gibi canım cicim muhabetler. bir birlerini gazlayıp gruplaşmalar oluşturmalar.
aslın düşünmeye gerek yok sadece onlara acıyorum ve sıranın bana gelmesini bekliyorum o kadar.
