ahmet kaya turkiye'de en cok sevilen protest muzik sanatcisidir. kurd dogmus bir insan'in kurd olmesi cok normal, ondan "kurd dogdun turk ol" demek kadar sacma ne olabilirki ? baris istiyorsan, savas naralari atmayacaksin !
bügün aklıma gelmiştir ilginç şekilde elimde sigara okulun bayırından yukarı doğru yavaş yavaş ilerlerken sınav düşünmememk için aklıma gelen şey ezdirmem sana kendimi cümlesi olmuştur ilginçtir.
plakçıda çalıştığı yıllarda dükkana gelen solcu adamlara özenmiş malatyalı bir çocuktu ilk zamanlar. kıçı kırık küçük işçi organizasyonlarında çalarken, ilk kasedi yüzünden davalık olunca "sosyalist devrim cephesinin sanatçı kalesi" olarak anılmaya başlandı.
eminim ki, o yıllarda sosyalizm ne olduğunu kendisi de bilmiyordu. burada dananın kuyruğu kopuyor işte !
eğer "yaparım işimi alırım parasını krallar gibi yaşarım" deseydi, şimdi türkiye'de en baba sanatçı olacaktı gelmiş geçmiş. ama o, çok hakim olmasa da, özenerek baktığı devrim idealarına inandı tatlıses gibi otobüs filosu kuracağına. sanatın para kazanmak değil, aydınlatmak olduğuna inandı. bu yüzden kötü oldu.
mustafa kemal'e "diktatör", deniz gezmiş'e "eşkiya", ahmet kaya'ya da "vatan haini" denmesi hep, bu aydınlanmamış karanlığın çığlıklarıdır.
hadi diyelim ki bütün açıklamaları bomboktu, en azından kişisel çıkarı için değildi. birkaç tanımı değiştirmek için, vatanından, dostlarından oldu.
siz herhangi bir gün, günü de geçtim, herhangi bir an, bu kadar fedakar olabildiniz mi ?
acun ılıcalı medyası kültürüne inanan insanlar için şu an eminim üzülüyordur kendisi.
sÖYLE TÜRKÜSÜ ile insanı kederlendirebilen müzisyen. (bkz: Efsane) Kişiliği belki tartışılır,ancak şarkıları asla. Yaptıkları ettikleri değil,sadece müziği bizi ilgilendirir.
hayatımda aldığım en güzel iltifatlardan birini bana hediye etmiş, tanıma onuruna sahip olduğum için kendimi çok şanslı saydığım güzel insan. tek derdi vardı çok sevdiği memleketinde herkesin insan gibi yaşaması, bu isteğinin üzerinden şerefsizce nemalanmak isteyenler, biz onlara terörist diyoruz, benim bu büyük sanatçıya olan bakışımı değiştirmiyor.
ölümünün 11. senesinde saygı, sevgi ve özlemle andığım güzel insan.
edit: eksi oylar sayesinde hala üzerinden ego tatmini yapan karaktersizlerin olduğunu da göstermiş sanatçıdır. insan mısınız?
ölümünün 11. senesinde de "terörist fetişisti, bebek katillerinin destekleyicisi, vatan haini" olarak nitelendirebileceğimiz kişi(ydi). iyiki gebermiş şeklinde düşünmekten kendimi alamıyorum. zira cumhuriyet tarihinde bundan daha büyük bir provakatif şarkıcı yoktur. sevenlerine tekrar tekrar hatırlatmak isterim; öylesine sevgi ve barış doluydu ki almanya'ya gidip pkk bayrağı önünde "vallahi biz apo'yu özledik" dedi. alın bunu burdan...
apoyu özleyen insanın niye severler hala şaşırırım. akıl yoksunu olmak böyle bir şey demek ki. yahu adam teröristlerin götveren çete reisini seviyor, kaç bin masumun katilini! allah onu sevenleri ıslah etsin, akıl versin!
laik, atatürkçü, cumhuriyetçiyim dedi, bi baktık günün birinde vallahi ben apoyu özledim diye bi şarkı yumurtlamış.
bir türlü çizgisini netleştirememiş bir adamdı. son yüzyılın halk ozanı falan değildir, hatta halk ozanı değildir. böyle düşünen bünye, feribot ta kaçırabilir.
"ay ışığında yanmış yavrucuğum, onun için beyazmış" gibi dokunduran, özgün sözler yazan, ister faşist ol ister komünist; yaptığı şarkıları yürek yakan sanatçımız. *
iyi müzisyendir kötü müzisyendir bu her zaman tartışılır. ama bir müzisyen olduğu gerçeğini ne kendisi değiştirebilir, ne de başkalarının onun politik görüşlerine saldırmak, ya da ona sahip çıkmak suretiyle asıl kimliğini bir kenara bırakma çabaları bu gerçeği gölgeleyebilir. söz konusu olan bir politikacı olsaydı bu saçmasapan tartışmaların bir anlamı olurdu elbette ama şimdi o kadar havada kalıyor ki her şey.
sevgili okuyucu, soruyorum size: dostoyevski'yi nereye koyacaksınız? (aşırı milliyetçi, türk düşmanı, bağnaz bir ortodokstu)
cervantes'i nasıl okuyacaksınız? (türklerle yaptıkları bir savaşta kolunu kaybetti)
puşkin gibi bir edebiyat devini nasıl es geçeceksiniz? (istilacı rus ordusuyla birlikte erzurum'a kadar gelip biz geri kalmış türklerle!? ilgili oryantal anılarını yazdı)
nazım'ı, kısakürek'i, sabahattin ali'yi ne yapacağız peki?
atalım hepsini anasını satayım, bizimle aynı fikri paylaşmayan herkesi silelim hayatımızdan. çünkü kimi milli değerlerimize, kimi de manevi değerlerimize ters bu adamların.
eşcinselleri ne yapacağız peki, ortalık yeryüzünün görebildiği en muhteşem eserleri yaratan eşcinsellerle dolu. onları da okumayalım. yakalım kitaplarını, müziklerini susturalım.
zamanında oğuz atay'ı edebiyat dünyasından afaroz edenler şimdi mezarının başında pişmanlık gözyaşları döküyorlar. kim bilebilirdi bunu o zaman, bu bireyci!, tek kitaplık!, sosyal sorunlarla uğraşmaktansa kendi dertleriyle, hezeyanlarıyla! boğuşan adamın günün birinde türk edebiyatının parlayan yıldızı olacağını tahmin edebildiler mi? gördüğünüz gibi söz konusu yazar, çizer, müzisyen vs olunca bu tartışmalar o kadar havada kalıyor ki!
siz istediğiniz kadar dövünün dostoyevski'nin zavallı fikirleri hakkında ama karamazov kardeşler orada duruyor işte, o kitap orada durduğu sürece dövünmekle kalacaksınız.
sarayda yarı çıplak bir halde, ağzından şehvet salyaları akıtarak hizmetçileri kovalayan mozart, kralın dehşete düşmüş bakışlarıyla karşılaştığında şöyle demişti krala: "ben bayağı biri olabilirim efendimiz, ama yazdıklarım öyle değildir."
ahmet kaya, politik fikirleriyle bayağı biri olabilir (ki bu umurumda bile değil) ama şarkıları öyle değildir. can alıcıdır, yürek burkar.
