oynunuzda uyuyan sevgiliyi sabaha kadar gözünüzü kırpmadan izleten bir duyguymuş aşk... hayran hayran ona bakıp saçını okşayıp, uyandırmadan öpüp koklarsınız bütün gece.. sabah olmasa, hep o anda yaşasak die düşünürsünüz...
hayatın gerçek güzelliklerinin farkına varmanı sağlayan ve uyumadan önce uyurken uyandığınızda kısacası her anınızı dolduran yüzünüze (içinizden adını her söylediğinizde )koskocaman bir gülümsemeye yerini bırakan ve gerçekten insanın ayaklarını yerden kesen bir duygudur telefon ettiği an ekranda adını gördüğünüz an kan ritminizin değişmesi demektir sesinizin titremesi ve hiçbir zaman gözlerine bakamamak demektir aşk..çünkü bilirsin ki gözlerinin içine baktığın an o okyanusta kaybolup gideceksindir.
kalbin içine saplı bir bıçaktır. yerinden çıkacak diye aklınızı oynattığınız...
isterse dönsün, kıvrılsın o kalpte ama çıkmasın yerinden, yeter ki çıkmasın. o bıçak hep saplı kalsın, kanatsın oysun ama çıkmasın. boşluğuna can dayanmaz.
oynunuzda uyuyan sevgiliyi sabaha kadar gözünüzü kırpmadan izleten bir duyguymuş aşk... hayran hayran ona bakıp saçını okşayıp, uyandırmadan öpüp koklarsınız bütün gece.. sabah olmasa, hep o anda yaşasak die düşünürsünüz...
"kimi görsem sensin, neyi düşünsem sonu sen. neden bu kadar kalabalık, bu kadar çoksun?"
normalde 31 çekmek için ideal saatlerim olan şu saatlerde mutluluktan gözümü yaşartan bir duygu.
şayet bir beden ve içindeki ruh , yani sadece 1 adet insan bunu size yaşatabiliyorsa eğer o sizi bırakana kadar sakın siz onu bırakmayın.ona ihanet de etmeyin , hayatta aile hariç her şeyin yerini dolduracak bir şey bulursunuz ama bunun yok , bulduysanız ne yapın edin ama kaybetmeyin sakın.
Bence tarifi en zor ve en kolay olan bir duygudur. Aslında yaşayan bilir gibi bir meseledir aşk. Üç karekter, iki kişiliktir. Rol gibi birşeydir. Aşk heran herşey olabilir. Şuan dinlediğim feridun düzağaç şarkisida olabilir... Aşk herşeydir, yeter ki siz onu görün.
(bkz: Tabikide bu kadar kısa tanımlı birşey değil. Ama aşk...)
artık sadece cinsel münasebetler çerçevesinde kullanılan, bizim ise çok daha genel öğrendiğimiz bir kelime. biz aşkı tutkuyla bağlandığımız her şey için kullanırdık. ne zaman bu kadar daraldı takip edemedim.
hala hatırlarım, eşimle yıllar önce en yoksul dönemlerimizde sokağa çıkar izmarit arardık. böyle şeyler hiç unutulmaz zaten, kim olduğunuzu unutmayasınız diye hep hafızanızın bir köşesine kazınır, kalır. çocuklara da söyleyemezdik, evde sıkıldık dolaşmaya gidiyoruz derdik. ama öyle çok yakın değildik benimkiyle, beraber pek çıkmazdık dışarıya. parklarda gezmeler, sinemalara gitmeler, sahillerde oturmalar hep gençlikte kaldı. ama işte kimseyle de böyle anları paylaşamıyor insan.
hayatın zorluğunu ana babana gösteremezsin, hissettirmeye çekinirsin. çocuklar zaten hissetmesin diye varını yoğunu ortaya koyarsın. eş dost öğrenirse mahcup olursun. ama eşinle aranda hiç gizli saklı yoktur, en zayıf, en pis, en korkunç neyin varsa ortadadır hep. hayatı paylaşırsın derler ya işte hayatın neyse onu paylaşıyorsun. paylaştıkça ikiniz de ona dönüşüyorsunuz.
ve bilmiyorum çok şey hissettim şu hayatta ama, hiç yalnız hissetmedim.
bonzai gibidir. ilk başlarda keyif alırsınız. şu fani dünyada geçireceğiniz ortalama 60-70 yılın bir bölümünü mistik kılar. fakat bir süre sonra sadece tribe dönüşür. onsuz yapamazsınız ama mutlu da olamazsınız. bildiğiniz dandik bonzaidir işte.
