Birini özlemek için ondan uzak olmak şart değil ki...
Sımsıkı sarılırken de özler insan...
Yanaklarını iki avucunun içine alıp gözlerine bakarken de özler...
Her bir saç telini öper tek tek, yine özler...
Birdaha hiç bir şekilde görüşmeyeceğin, seninle olma ihtimali artık olmayan birini özlemek, her gün resimlerine bakmak, dinlediğin şarkıda onu hatırlamak, günlük konuşmalarda yeri gelip de sana söylediği güzel bir sözü, ya da izlediğin dizideki sevgiliye söylenen sözlerin sana söylendiğini, yeri gelir bir sesi onunkine benzeterek hatırlamaktır.
onu her hatırladığında ise birdaha hayatında olmayacağı gerçeğini kabullenerek içinde bir sel varmış da taşamıyormuşcasına, boğuluyormuşcasına ağlamak istemek.
Sesini bir kere duyabilmek için ya da onunla bir kez olsun daha konuşabilmek için içi içini yemek hali.
kısaca çok kötü, çok.
yarı ölmektir bence. insan birini özleyince hele çok değer verdiği birini özleyince kendinden geçiyor, zaman anlamsızca akıp gidiyor, yaşarken hep birşeyin eksik olduğu aklına geldikçe yaptığın, uğraştığın işten zevk almıyorsun. yani ben öyle hissediyorum... 1 gün görmeden yapamayacağın insanı zorunluluktan belkide 1 ay göremezsin ya. dayanamazsın. bazen aklına gelir birden. hele evde kimse yokken başlarsın ağlamaya ;_; şuradan bi sesleneyim (SENi ÇOK ÖZLEDiM LANNNNN )
-_- ve şunu bilin de kimse sizin özlediğiniz kadar sizi özlemez. bu lafımın hep arkasındayım. şuana kadarda hiç başka türlüsünü görmedim.
