Değer verilen şeylerin ardından hissedilen en ağır duygudur bazen ne kadar özlesek de bir şeylerin asla eskisi gibi olmayacağını bildiğimizden ve elimizden bir şey gelmeyeceğini anladığımızdan özlemin acıya döndüğü anlarda vardır.Ne kadar özlesek de eğer unutmamamız gereken bir şeyse ve geri gelmeyecekse artık kendimizi ne kadar acıtsa da unutmaya alıştırmak zorunda kalırız.Kimi zaman öldü bir daha geri gelmeyecek unutmalıyım deriz zamanla unuturuz biliriz artık geri gelmeyeceğini ve sadece özleriz.Bazen ise en acısı olan içimizde öldürmemiz gereken insanları özleriz bunda öldü diyemeyiz içimde ölmeli ve özlememeliyim deriz ama elden gelmez özleriz ta ki zaman onu içimizde öldürene dek...
Özlemek: Hastalık gibidir; burnunuzun direği sızlıyor ise, baş ağrınız varsa, içiniz darlanıp kanıyor, yüreğiniz yanıyor,nefesiniz kesiliyorsa, depresyona sebebi ise, kavuşamama korkusu gibi pek çok fobileriniz varsa, beyniniz uyuşuyor ve başka bir şey düşünemiyorsanız, canınız yanıyorsa , uykusuzluk çekiyorsanız, boğazınız düğümleniyorsa iştahsızlığınız varsa, durup dururken ağlıyorsanız, konuşamıyorsanız, özlemleriniz vardır.
insanın kendisine çektirdiği bir işkencedir. özlüyorsan ve hala bunun için bir şey yapmadan öylece bekliyorsan bu işkence müstehaktır o kişiye. başımıza ne zaman ne geleceğinin garantisi yokken, beklemek kadar da ahmakça bir şey yoktur.
insan yaşadığı her anın , hatırların, geçmişin izini kolay kolay silemez. hadi sildi diyelim bir de silmeye kıyamadıkları vardır. durup düşündüğünüzde peşpeşe sıralayacağınız o kadar şey vardır ki size bunu hissettirenleri kağıda dökseniz yol olur.
çocukluğunuzdur mesela. annenizin sizi sabah okul için uyandırdığında yataktan kalktığınızda karnınızdan tutup lavaaboya götürüp yüzünüzü yıkamasıdır. gözlerinizi açmadan önlüğünüzü giydirmesidir. boynunuza taktığınız yakalık düğmesini takmaya çalışırken dudaklarını sıkmasıdır.
lise yıllarınızdır mesela. sınıfta sıradan sıraya not ulaştırmaya çalıştığınız anın heyecanıdır. hoşlandığınız kızın/çocuğun dikkatini çekmektir. okul bahçesinde voleybol oynamaktır . lise sıralarında kopya çekmektir ya da uykuların en tatlısı olan o sıraya başınızı koyup uyuduğunuzu anımsadığınız andır.
ilk aşkınıza hissettiklerinizdir. gözyaşlarınızdır. mutlululuğunuzdur. bir erkekle öpüşmenin verdiği ilk heyecandır.
özlemek belki de sadece geçmişe ait olmaktır. gelecekte "ben bunu özlerim" diyeceğiniz bir tasarlama olamaz zaten.
özlemek içinizdeki boşluklarda kimi neyi neden özlediğinizi bilememektir. işte bu da tam olarak unuttuğunuz duyguları özlemektir.
evet özledim. onu özlediğim zamanları hatırlayıp "sanırım artık eskisi kadar" değil cümlesini kafama yerleştirerek.
özlemek uzak olmak demektir. uzak olmak kötüdür. dolayısıyla her ne kadar özleyecek kadar değer verdiğiniz birine sahip olmak güzelse de; özlemek kötüdür.
Masum masum bakan gözlerini, guneste uzayan kirpiklerini, icini isitan gülüşünü sana olan sevgisini pamuk gibi ellerini karın ağrısıyla beraber şiddetle istemek, bir bankta hic konuşmadan saatlerce oturmayi, gozlerine bakmayi saclarini oksamayi şiddetle arzulamak.
Geldin ve gittin. Çok hızlı oldu. Alışamadım gidişine. O otobüs giderken benden de parçalar götürdü. Eksik halimle eksik kaldı satırlarım. Evet özlüyorum. Utanmıyorum da. Herkes duysun ne olacak? Bilen bilsin arkadaş. Hesapladım tamı tamına 23 saat. Her saate ayrı anlamlar yükledim. Dakikaları anlamlandırdım. Saniyeleri saydım üşenmeden, tek tek. Güzel anlar, mutlu karelerle taçlandırdık sayılı zamanı. Sayılı zaman hani çabuk geçerdi? Beraberken öyle ama ayrıyken neden geçmez bu zaman. Nerede bu adalet denen zırva? Seni beklemek acı verici, ama hoş. Mazoşizmin en tatlısı seni beklemek.
Evet özledim. Seni özledim. Sana dair olanları özledim. Sevmeyi sevilmeyi de özlemiştim. Geçti.
bir ay önce iş ve şehir değiştirdim. 2 yıl boyunca çalıştığım iş yerinden ve oturduğum evden ayrıldım. odamı, bilgisayarımı, kapının önündeki çınar ağacını, yemek yediğim lokantayı, yürüdüğüm çamurlu yolları, arada hırlayan köpekleri özledim. 1+1 evi de özledim. 37 ekran televizyonum, bulaşıklar yığılmış amerikan mutfağım, otoparkım falan vardı. ben orda bir hayat yaşadım, insanlar tanıdım, yollar yürüdüm. şimdi gitsem çalsam kapıyı başka insanlar açacak bir daha asla o eve giremeyeceğim. yani demem oki en basit, en sıradan şeyleri bile özlüyor insan. meğer ne kadar güzelmiş öğlenleri suyu ketılda ısıtıp sallama çay içmek orda. o kimsenin bilmediği uzak köyde ne güzel günler geçirmişim, ne güzel insanlar tanımışım.
