çocukluğumdan beri şampiyonluklarında gözyaşına boğulduğum.
sülalem beşiktaşlı. babam bile beşiktaşlı. hani öyle etrafımda galatasarayı tutan bir abim, bir yakınım olmadı. ama ben o sarı kırmızı renklere daha 5 yaşında gönül verdim. babamın küçükken aldığı beşiktaşlı eşyalarıma rağmen, sokaklarda top oynarken duyduğum hagi, metin oktay isimlerine aşık oldum. hala çok iyi hatırlarım, 2000 senesinde şirinevlerde dayımlardayım. tüm sülale de anarşist ruhlu olarak gözüküyorum artık. beşiktaşlı herkes. radyodan maç dinleniyor, televizyonlar galatasarayın tarih yazacağına inanıyor. maç bitiyor ve bitmesi ile birlikte havalara uçuyorum.
ulan size yıllarını veren insanlar var. kombine alıp, para basıp aç kalan bir maç bile olsun sizi yalnız bırakmayan insanlar var. bu yaptığınız düpedüz şerefsizlik. tamam yenilin, iyi oynayın şanssız olun ama yenilin. yine yanınızda oluruz. olmadık mı? kaç kupa kaybettik, yine aslan cimbom diye inletmedik mi? haksızlık yapıyorsunuz. yönetim olarak, takım olarak taraftarlarınıza büyük ihanet içindesiniz. hagi geldi, bu sefer olacak belki dedik yine kaybettik. bu sefer yanınızda değiliz, siz adam gibi top oynayana kadar, giydiğiniz formanın hakkını verene kadar yalnızsınız.
