"hoşgürüsüzdürler" fikrinin tam aksine, haddinden fazla hoş görülüdürler. anlatayım;
10 kişilik bir grup düşünelim. 9 müslüman bir ateist. muhabbet bir şekilde din mevzuna geliyor, ve bizimki "ben ateistim" diyor. diğer 9 kişi yüzlerinde bir "oha" ifadesiyle salak salak sorular soruyor, şaşırıyorlar. yani şimdi; 9 tane olmayan, varlığı ispatlanamayan, ancak "mış"lı "miş"li cümlelerle savunulabilen bir şeye inanan gerizekalı, olması gibi gerektiği gibi davranıp çaresizlik anlarında götünden bir şey uydurmayarak mantık yolundan ilerleyen adama şaşırıyor. ilginç değil mi? sen boşluğu gösterip "orada bir şey var" diyorsun, biri gelip "lan saçmalama yok orda birşey" diyince onu yadırgıyorsun. bunun adı ruh hastalığıdır.
şimdi bu kadar şeye rağmen, bu ateistler, müslümanlar gelip karşılarında saatlerce saçma sapan şeyler anlatırken oturuyor dinliyor, saygı duyuyor. şimdi bu adam mı hoş görüsüz? sen adama yıllarca zorunlu din dersleri veriyorsun, ramazan ayında dışarda sigara içerken dövüyorsun, günde 5 vakit aynı şeyi mecburi dinlettiriyorsun, camiye yakın bir yerde manzaraya karşı içki içerken taşlıyorsun, sonra gelip bu adamlara hoşgörüsüz diyorsun. yahu dua et adam "alayınızın amına korum" diyerek isyan etmiyor be! sonra da sorarlar vizyonsuz embesiller; "madem inanmıyorsunuz, islama neden bu kadar sarıyorsunuz, neden bu kadar uğraşıyorsunuz?" diye. a gerizekalı, a aptal, bir yahudi gelip senin hayatına müdehale etse, kendi adetlerini, kendi inancını sana aşılamaya çalışsa, çocuklarına zorla yıllarca tevratı okutsa, sen gidip hıristiyanlarlardan mı nefret edeceksin?
