uzun süredir kendisi ile ilgili bir şeyler yazmak istiyordum ama g.g. nedeniyle bir türlü yazmıyordum. aha, andımı bozdum;
hani "içinin güzelliği yüzüne vurmuş" derler ya; işte bu kadın bu sözü ters de olsa doğruluyor. içinin çirkinliği yüzüne vurmuş.
abdullah gül'ün cumhurbaşkanlığına atanması ile yobazların başkadını niteliğini, yıllardır tepeden baktığı, hayruş'a* kaptırmıştır. kızı yaşındaki hayruş'a!
sırf o atanma anındaki sözleri bile ne kadar hazımsız ve haris biri olduğunun kanıtıdır. bunca yıldır hayruş'la görüşmemesi de tüy dikmesidir. ne bitmez tükenmez kinmiş arkadaş bu? ne titrsevisiymiş? kocasının cumhurbaşkanı ataması yetmiyor çünkü. akp'li kadınlar arasında da bir hiyerarşi var ve o birinciliği yitirmenin verdiği aşağılanmışlık duygularıyla dolup taşıyor.
hayruş'un hiçbir suçu olmayan bir konuda* hayruş'a kırgın olduğu yazılıp çiziliyor. ama kimse de çıkıp "yaaa, hayruş ne yaptı da emine ona küstü" demiyor. çünkü ortada kırılacak bir durum yok. tamamiyle ihtiras, güç aşkı ve kindir bu.
"çok güzel oluyor bu siyah çocuklar. iki tane götürsek başbakan bayılır." sözündeki su katılmamış g.g.'ni; cahilin bayrak sallayı olmasını; rte'nin yanında gittiği her yurtdışı gezisinde yaşadığı "öpmese bari" gerginliğini; arap mı kürt mü belli olmamasını; sonradan görmeliğin getirdiği rüküşlüğünü falan geçtim...
