yenildik...işin tuhafı, işin pis yanı yenileceğimizi de biliyorduk maçtan önce. hatta üst olur geyikleri çok daha itibar görüyordu..
manchester'a karşı yenilmesi değil insanı üzen, rahatsızlık duyulan.
tek bir şut bile atamadan yenilmek eziyor insanı. ayakta duramayan kayıp düşen oyuncular, saçma sapan yerlere giden paslar kahrediyor insanı. adamların şiir gibi pas yapması, üst seviyede kondisyon ve güçlülükleri başını önüne eğdiriyor.
yenilmek değil, puan kaybetmek değil sinirlendiğimiz. futbol olarak bu kadar geri olmamalıyız, olmamalıydık diye düşündüğümüzden sinirliyiz. bunu yaşamak kötü...yani mücadele edip yenilmek, fark yemek bile güzel. zira sen de goller kaçımış olacaksın,ulan şunları atsaydık, volkan o topa güzel vursa, kaleci gününde olmasa yemiştik adamları demesi yetecek insana.
son zamanlarda avrupada bütüm takımılarımız böyle, ezilip, varlık gösteremeden evine dönüyor. milli takım keza öyle.
karamsarlık içinde nefessiz kaldık desem yeridir.
senden umutluyduk, galibiyetten veya tur atlamaktan değil güzel futbol oynayacağından, sahada ezilmeyeceğinde umutluyduk.. her nedense o da hüsran gibi görünüyor..
eninde sonunda ertuğrul sağlama güvenmekten, takıma tüm kalbimizle destek olmaktan öte bir çözüm de yok elimizde.
ne de olsa galatasay 4. senesinde başarıyı bulabilmişti avrupa da...
