yanıma tanımadığım genç bir kız oturdu, otobüsün tam da manzaralı yeri olan, ortanın bir arkası olan koltuğa.
daha oturur oturmaz, daldığım hayâlden sıyrılıverdim.
nitekim yıllar önceki kız arkadaşımın parfümü sindi burnuma.
kendisinin adını bile unutmuşken kokusunu hatırlamak şunu düşündürttü bana;
bir insanı unutmak, hele ki bir şeyler paylaştığın bir insanı unutmak, acı veriyor hatırlandığında.
