bu dizi işin psikolojik boyutu ile öyle ilgileniyor ki, zaman zaman kendimi dostoyevski nin suç ve cezasını okurken buluyorum.
bu dizi diyaloglara o kadar önem veriyor ki zaman zaman tarantino nun filmlerini izliyorum sanki.
ama asıl önemli olan bir insanın insani yönlerini kaybetmesinin sonuçlarını bize göstermesi olsa gerek. delikanlı ömer in sırf intikam uğruna, aslında hiçte olmak istemediği ezel olması gibi. intikam uğruna insanılığından olması. insani vasıflarını yitirdiğini görmesi.
yani biz biz yapanın insani özelliklerimiz olduğunu bize göstermesi, bu diziyi önemli hale getiren.
son olarak, yüce yaratıcı insana vicdan denen şeyi öyle yerleştirmiş ki, bunu söküp atmanın imkansız olduğunu bize anlatıyor dizi. yani ben yanlış yaptım oldu bitti olmuyor hayatta. yanlışlarımız bir gün bir yerden çıkıyor ve bizi takip ettiklerini gösteriyor. yanlış yapanın yanına yanlış asla kar kalmıyor. eninde sonunda sizi buluyor ve intikamını alıyor.
yüce yaratıcı böylece adaleti temin ediyor biz fark etmesekte.
