aynadan kendime her baktığımda bir kez daha inanmadığım teoridir.
bütün organlarımı siktirediyorum. sadece baş kısmını görüyorum. evet evet görüyorum. büyük mucize... nasıl oluyor da görüyorum? gördüğümü anlayabiliyorum. ve yüzümü görüyorum, derimi... üzerinde nefes almak için açılmış gözenekler var, ne ilginç... kulaklarımı görüyorum, birşeyler fısıldıyorlar sürekli bana... kirpiklerimi görüyorum, kaşlarımı... saçlarımı...
burnumu görüyorum, o an görmek istemiyorum ama görüyorum. zira benden önce tuvalete giren artık ne yediyse...
ağzımı görüyorum, dudaklarımı, dilimi ve dişlerimi.
boynumdan aşağısını göremiyorum, buna inanmamak için bu kadar sebep yeter diyorum. dışarıya çıkmama bile gerek yok. öyle latince kelimeler bilmemede...
ben bir köylüyüm. ara ara okuyorum ama anlamıyorum bu teoriyi. cidden uğraşıyorumda...
sonra aynanın karşısına her geçişimde vazgeçiyorum...
salak diyorlar bana, gerizekalı, aptal diyorlar. örümcekbeyinli diyorlar, yobaz diyorlar. haklılar belki diyorum, adamların bildiği birşey var ki böyle diyorlar. neticesinde köylüyüm ben. bunun da farkındayım...
derken bir daha, bir daha, bir daha deniyorum ama olmuyor. anlamıyorum onları ben...
ya bu gördüklerim yalan, ben aslında görmem gerektiği için, görmek istediğim için görüyorum -ki buna inananlarda var- ya da bunların hepsi tamamen bir tesadüf sonucu ortaya çıktı ve mükemmel bir şekilde dizayn edildi.
