başka şehirde okumaya heves ettiğim için kendime lanetler ettiğim burayı nasıl bıraktım yaaa diye her gün söylendiğim memleketim. bu hafta gitmeyeceğim diyorum kendime ama her hafta sonu muğla-izmir otobüsünde buluyorum kendimi dayanamayıp. o tersaneden körfezi ilk görmenin hazzı inanılmaz birşey yareppim. sahilde karşıyı izleyerek biraları yudumlatan, çarşısında bir kız olarak gördüğüm o kızlara imrenerek baktıran, kutsal mekannn... çok özledim bee...
