dostluğun, kardeşliğin diğer adı. en azından benim için öyle.. çocukluğumda en yakın arkadaşlarım hep kürtler'di. onlarla çete kurar, diğer mahallelerin çocuklarıyla kavga ederdik. veya takım kurar, maç yapardık. kürtler sonuna kadar güvenebileceğiniz, sevdikleri için hiç düşünmeden kendini ateşe atacak insanlardı.
büyüdükçe sahtekar kürtler de tanıdım. iş aleminin en dolandırcı, en güvenilmez adamlarının kürtler olduğunu gördüm. başkaları da onlar kadar, hatta daha fazla sahtekar olabiliyorlardı ama, kürtlerin çoğunluğu böyleydi. bu sefer ben ve ailem onlarla çok kavgalar da yaptık. hatta babama zorla boş senet imzalatmak isteyen, mafya özentisi kürtleri fizan'a kadar kovaladığımı hatırlarım.
ama bütün bunlar, çocukluğumda edindiğim "kürt" imajını değiştirmeye yetmedi nedense. ben hala kürtleri seviyorum. ama onlar hala beni seviyorlar mı, onu bilmiyorum. arada neler oldu, büyüdükçe neler değişti, anlamıyorum da.. şimdi artık türk ve kürt çocukları beraber büyümüyor; birbirini boğazlıyor.. kahrolsun, buna sebep olanlar!
