Devletin ne yazık ki yok olduğu gündür 17 ağustos. Ne Cumhurbaşkanı ne Başbakan ne de bir bakan. Tek ordu ayakta, onlar da kendi yaralarını saramamışlardı ki daha, başkalarının derdine derman olsunlar. bir de ordunun tek işi bu değil ki. ülkenin sanayi merkezlerini deprem vurduğu bir an, ne yazık ki insan işte, çiğ süt emmiş, düşmanların için de fırsat penceresi; ordunun da ilk görevi doğusundan batısına ülke sınırlarını korumak.
Ne kaldı geriye? Kim kaldı geriye sesimizi duyan?
Sivil toplum, dernekler, dini cemaatler.
Nasuh Mahruki neden o günlerde ülkenin başbakanından daha fazla güven veren bir isimdi? 3 kasım 2002'de DSP-Anap-MHP koalisyonunu, yanına DYP'yi de koyup sandığa gömenler bunu niye yaptı sizce? Neden o seçimde meclisin yüzde 90'ı değişti? Osman Durmuş'un yaptıklarını hatırlayın. Dönemin Bolu valisinin ikinci büyük depremden sonra ayaklarına bot giyişini, 5 aydır sokakta köpek gibi yaşamaktan bıkmış, bezmiş bir genç kızı tokatlayışını(tokatlatışını) hatırlayın.
Çünkü millet gördü ki yer yarılınca ayakta kalan şeyler yukarıda saydıklarım: dernekler, dini cemaatler, sivil toplum.
Ben o gece 12 kişiyi kaybettim, Biz o gece binlerce kişiyi kaybettik, ama başka bir şey kazandık: değişimde halk desteği.
