yalova'daki yazlığımızı hatırlıyorum. izmit yolu üzerinde yanyana dizilmiş koca bir sahil şeridini kaplayan sitelerdi aydın sahil siteleri. ankara'dan, adapazarı'ndan, bursa'dan, istanbul ve izmit'ten gelen yazlıkçılarla dolup taşardı bu siteler. bütün çocukuluğum boyunca ailemin senelik izine ayrıldığı zamanlar yazlığımıza giderdik. ergenlik çağına geldiğimizde aydın 4 sahil sitesinde bulunan yalova'nın tek discosu aksakal disco'nun müdavimi olmuştuk. tüm sitelerden toplanan gençler artık birbirini tanır duruma gelmişti. tek iskelemiz olan yüksel sitesinin iskelesinde birbirimizi suya iterken günün birinde o denizin felakete şahit olacağı hiç aklımıza gelmezdi. iş hayatına atıldığım için 1999 yılında yazlığımıza gidememiştim. arkadaşlarım ve hatta ailemden aynı sitelerde oturanlar oradalar diye özeniyordum. ankara'nın sıcak gecelerinden birinde balkonda otururken orayı hayal ediyordum. işte tam o gece şiddetli bir depremle uyandım. depremin merkezini ankara diye düşündüm. yıldızlar evet yıldızlar o gece her zamankinden parlaktılar. saatler sonra televizyon'da teyzemin aydın 4'de 3. kattan zemine inen yazlık evini gördüm, balkonundan tanıdım, eşyalarından, branda bezlerinden...birçok arkadaşımı o depremde kaybettim, çocukluk anılarım, ergenlik anılarım, yaşanan her şey, kullandığım havlu, şapkam vs her şey o gece toprağın altına girdi...gecenin o saatine kadar çardakta okey oynayan arkadaşlarım yarım saatlik farkla depreme evlerinde yakalandılar. ben de onların arasında olabilirdim, şimdi yaşamıyor olabilirdim...canımızı kıl payı kurtardık işte.yalova'ya gidemiyorum çünkü o sahili boş olarak görmeye dayanamam...orası hayalimde hep o canlı, fıkır fıkır kaynayan siteler olarak kalmalı...
