11 yıl önce tam şu sıralarda depremle ve ölümle ilk kez burun buruna geldiğimiz gündü. küçük bir canı korumak için kendini feda eden canlar gördüm. elleri titreyen yaşlı nineler, telaş içinde hamile kadınlar ve onları sakinleştirmeye çalışan kocalar. sahilde bir sandalyede günü ağartmayı yaşadım. ve annemden babamdan haber alamamayı yaşadım. sonra anne ve babamı karşımda görünce gözyaşlarını gördüm. yalnız başına o gözyaşlarını anne ve babasını bulmaktan değil bulamamaktan dökenleride gördüm. şansı gördüm. çevremizdeki bütün binalar yıkılmışken bizim binamızın yan binaya devrilip ayakta kaldığını gördüm. bir çocuk ayakkabısının insanı ağlatacağını gördüm, tek başına bir enkaz yığını içinde öylece durduğunu görünce.
