depremin üzerinden 2-3 gün geçti.
ankarada evimde henüz hiçbişeyin farkında değilim,çocuğum.
tv de müzik çalıyor,ben eşlik ediyorum.
annem geldi, ''oğlum orda insanlar öldü sen burda müzik mi dinliyorsun?''...
annemin sözleri bir bıçak gibiydi o an benim için.
o an farkına vardım depremin ben,her ne kadar depremin olduğu gece babam bizi uyandırıp arabaya götürmüş olsa da.
o an farkına vardım;molozlar altında çaresizce kıvranan,kıvranamayan canların...
o an farkına vardım;canlarını,cananlarını kaybeden insanların yüreğindeki acıları.
depremi yaşamadım,en ufak sarsıntı hissetmedim gölcükte,yalovada,avcılarda insanların evleri beşik gibi sallanırken.
ben o anın korkusunu yaşamadım onlar gibi,o anın dehşetini görmedi gözlerim.
ama her aklıma geldiğinde o an;içim burkuluyor,gözlerim buğulanıyor.
bir de depremden sağ çıkıp geride kalanları düşünüyorum.aslında düşünmek bile istemiyorum onların ne halde olduğunu.
Allah bir daha ülkemize,insanlığa böyle acılar yaşatmaz inşallah diyorum can-ı gönülden ama bu hayatın bir gerçeği.gereken tedbirler alınmadığı sürece böyle acılar yaşamaya mahkumuz.
