o dönemin insanlarının psikolojisini yerle bir eden doğal afet. kayıp olan sadece insanlar, evler vs. değildi, gelecekti.
ben marmara'da ikamet eden bir insan değilim. ankara'da oturuyorum ve o dönemde de yine ankara'da idim. henüz yaşım küçüktü ve bu depremin benim hayatıma çok derin etkileri oldu. şu an 21 yaşındayım ama hala ışıksız yatamam, hala korktuğum geceler olur. bunlar verebileceğim somut örnekler. bunların dışında sadece benim hissedebileceğim ve dışarıya yansıtma ihtiyacı duymadığım şeylerde yaşıyorum. bunları sadece psikolojik destekler aldığım kişilere aktarıyorum. tek bir örnekle açıklanacak şeyler değil. bir sorun başka sorunlara sebebiyet veriyor kendi içimde.
velhasıl, ben ankara'da bile bu denli psikolojik rahatsızlıklar yaşayabildiysem, marmara'daki insanları hiç ama hiç düşünemiyorum.
ölenleri anmak güzel bir şey ama ölenleri anmak çözüm olmuyor. hiçbir çözüm üretmez isek ya da ürettiklerimizi uygulamaya koymaz isek geçmişte yaşadığımız olayların aynısı yine bizi bekler. herkesin kendine düşen bir sorumluluğu var. bunlar yerine getirilirse, olabilecek tehlikelere karşı daha hazır olmuş oluruz.
