Uzak olmak: aslında bu çok göreceli bir kavramdır. Çünkü uzaklık sizin varlığınıza göre şekillenen bir kavramdır.Sizin binlerce kilometreye yakın demenize kimisi uçurumlar diyebilir. Ya da sizin bir duvar mesafesinde uzaklığı bulunan platonik aşkınıza ulaşılmaz,uzak demenize başkası burnumun dibi diyebilir.
Bu meseleyi psikolojik açıdan Nuri Bilge Ceylan'da gayet güzel bir şekilde işler.film kısaca:
Filmin giriş bölümünde arkadaşlarının;insan kendileriyle yaşar, kendileriyle ölür. Sözü filmi güzel bir biçimde özetlemektedir. Baş kahraman Mahmut sözde burjuvazi dünya da kendine güzel bir yer edinmiş, dev bir kütüphanesi, arabası ve eviyle bunu göstermeye çalışmakta ama asıl sorun bunların içinde kendi duygusunu sanki hiç tanımamış gibi çok yabancı ve fakir kalmaktadır. Kendine, yüreğine, vicdanına, çevreye karşı uzaktadır.Evine misafir olarak gelen Yusuf ile aslında biraz da olsun yalnızlığını gidermek için fırsat yakalamış olsa da o bunu pek fazla önemsemiyor ama yusuf un evi terk edişiyle kendini yusuf un odasında sigara izmaritiyle başbaaşa ve en sonunda da boğazın soğuk, sessiz kenarında kendinden kendini çok uzaklar da bulur.Yani aslında kendine bu kadar yabancılaşan adam sürekli hayatın her karesinden fotoğraflar çekerken bir gün olasun kendi fotoğrafını çekmeye cürret bile edemiyor.
