mekanlar inanlarla değerlendirilir genelde. mesela lisenizi çok seversiniz. arkadaşlarınızla ne muhabbetler çevirmişsinizdir, yıllar sonra lisenize gittiğinizde orası size soğuk gelir. anlarsınız ki o boş duvarlar tek başına bir hiçtir. anılar canlanır gözünüzde. arkadaşlar öğretmenler kısaca insanlar olmadan orası eski tadını vermez size.
fakat izmir istisnadır. tek başınıza olsanız da kordona oturduğunuzda eski günleri düşünüp ah vah çekmek yerine güzelliğinde kaybolursunuz ve yeni bir anı olur o sizin için. akşam altınparka gidip izmiri ayaklarınız altına alırsınız. sigara içmeyen insanlarda bile içme arzusu oluşturuyor. gerçekten. çok orgazmik! ya da inciraltına gidersiniz. ya da karşıyakaya. ya da izmir sinemasına.
of izmir öyle bir yer ki yaşayan bilir. burda yaşadığım için o kadar şanslı hissediyorum ki kendimi... ya hiç bilmeseydim? tanrıcım, şükürler sana!!
