istanbul'dan uzakta yaşayıp istanbul'da yaşayan birine özlem duyan birinin, o kalabalığın ve kargaşanın içinde "asla istanbul'a ait olamayacağı" gerçeğini yüzüne vuran cadde. Renkli bir caddenin içinde siyah beyaz yürüyen kişi olmak, çoğulluklarda tekilliğiyle sürünmek, istanbul aşığı insanlar arasında kendini yaban olarak görmek... Tüm bu hisleri barındırmasından dolayı, tüm güzelliği gözümde bir "hiç" tir. Eğer Ayna grubundan tiksinmeseydim, yürürken Halim berbat istiklaldeyim şarkısını söylerdim bağıra çağıra.
O günler, o özlem geride kalsa da sanki taşlarına işlenmiş meretin, hala aynı düşüncelerleyim. (bkz: yürürken işkence çekmek)
